Deep-Fried Mars Bar

Νέα μονοπάτια...

2011-04-18T13:40:00.000+03:00

Έχω καιρό να πατήσω το διαδικτυακό μου πόδι εδώ, δεν ξέρω αν το παρακολουθεί και κανείς πια (γεια σου υπομονετικέ αναγνώστη). Είχα κάποια σχέδια για αναρτήσεις μετά την επιστροφή στα πάτρια εδάφη, αλλά ο καιρός πέρασε και δεν τις έγραψα.

Όσοι όμως με έχετε ακόμα στους readers σας και στις λίστες σας (σας ευχαριστώ), ή απλά βρεθήκατε εδώ τυχαία και θέλετε να δείτε τι άλλο κάνω στα ιντερνέτια, μπορείτε να με βρείτε στις παρακάτω γειτονιές:

Twitter
Tumblr
Posterous

Σας φιλώ!

The Week in Pictures

2009-05-18T21:52:00.001+03:00

Εμπνέομαι από το BBC κι επειδή αυτή την εποχή χρησιμοποιώ το flickr πιο πολύ από τον blogger, είπα να κάνω ένα φωτογραφικό round-up του τι έκανα την προηγούμενη βδομάδα.

Σάββατο 9/5

Copenhagen του Michael Frayn στο Lyceum Theatre με τη Χιονάτη.
Πολύ ενδιαφέρον και συναρπαστικό έργο, γεμάτο ιδέες και σκέψεις. Στη φωτό φαίνεται το εσωτερικό του Θεάτρου από τον εξώστη όπου καθόμασταν. Ένα μέλος του προσωπικού με ενημέρωσε όταν τραβούσα τη φωτογραφία ότι δεν επιτρέπεται να φωτογραφίσω τα σκηνικά γιατί έχουν copyright (να και κάτι που δεν ήξερα).

Στην επιστροφή από το θέατρο συνάντησα αυτόν τον γλυκύτατο γατούλη της γειτονιάς και πέρασα λίγη ώρα χαϊδεύοντάς τον. Τέτοιο χαδιάρικο γατί δεν έχω ξανασυναντήσει. Όταν αποφάσισα πια να ξεκολλήσω και να πάω σπίτι, άρχισε να με ακολουθεί! Ευτυχώς όχι μέχρι το σπίτι γιατί πραγματικά ήθελα να τον πάρω μαζί μου.

Δευτέρα 11/5

Τη Δευτέρα ήρθε να μείνει μαζί μου για λίγες μέρες η Άννα το χάμστερ (aka τριχόμπαλα με αυτιά). Η συμβίωση μέχρι στιγμής αποδεικνύεται ομαλή αν και δεν με συγκινεί ιδιαίτερα ως pet (catperson for life :P). Μπορείτε να τη θαυμάσετε και εδώ.

Τετάρτη 13/5

Βόλτα στα Meadows. Μεγάλο και όμορφο πάρκο του Εδιμβούργου, κοντά στο σπίτι μου. Μην ξεγελιέστε από τον ήλιο, φυσούσε κι έκανε κρύο. Είχε πάραυτα πολύ κόσμο που περπατούσε, καθόταν στα γρασίδια, έπαιζε, έβγαζε βόλτα παιδιά/σκυλιά, κλπ.

Σάββατο 16/5

To Bedlam Theatre είχε jumble sale, για να μαζέψουν χρήματα για την παράσταση που θα ανεβάσουν στο Fringe. Ήταν μέχρι τις 5 κι εγώ πήγα λίγο μετά τις 4. Είχε πολλά βιβλία κι ενώ είχα διαλέξει να πάρω 3 (=5 λίρες), μου λέει το παλικάρι ότι έχουν ρίξει τις τιμές και είναι όλα 40p. Οπότε άλλαξε το πράγμα και πήρα 10 - για να μην μπλέκω με ψιλά, όχι τίποτα άλλο :Ρ

Βγαίνοντας από το Bedlam πήγα απέναντι στο Greyfriars Kirkyard για να απελευθερώσω ένα βιβλίο και είδα μπροστά μου το κοράκι, που αρχικά καθόταν πάνω σε ένα παγκάκι και μετά μεταφέρθηκε πάνω στον τάφο. Ευτυχώς πρόλαβα κι έβγαλα τη μηχανή για να το αποθανατίσω. Γκρίνιαζα αρκετό καιρό για το ότι δεν είχα καταφέρει να φωτογραφίσω κανένα κοράκι γιατί όλα πετούσαν μακριά πριν βγάλω τη μηχανή, αλλά πέτυχα επιτέλους αυτή την ιδανική εικόνα!

Η μέρα έκλεισε με παρέα και Eurovision. Συγχαρητήρια στη Νορβηγία, αλλά εμένα μου άρεσε περισσότερο η Εσθονία:

(Τι περίεργη γλώσσα τα Εσθονικά! :-) )

Χρονικό ενός αποτυχημένου post a.k.a Yann Tiersen live

2009-05-10T13:06:00.004+03:00

Την Παρασκευή το βράδυ παρακολούθησα τη συναυλία του Yann Tiersen στο Queen's Hall, μια εκκλησία που έχει γίνει συναυλιακός χώρος. Τράβηξα κάποιες φωτογραφίες και 2 video και είχα πολύ έντονα στο μυαλό μου πώς ήθελα το post. Είχα ένα τέλειο video με τον Tiersen να παίζει σόλο βιολί, καταπληκτικός! Ήθελα λοιπόν να βάλω αυτό και μερικές φωτογραφίες, χωρίς λόγια. Αλλά όοοοοοχι. Χθες που πήγα να περάσω τις φωτογραφίες από τη μηχανή στο pc, το video δεν υπήρχε. Κάποια μαλακία έκανα και το έσβησα κατά λάθος μάλλον. Οπότε πάνε τα σχέδια για το λιγομίλητο post, θα ανεχθείτε τη φλυαρία μου τώρα. :Ρ

Όλες οι φωτό στο flickr.

Αφού έχασα το video, πάρτε φωτό με βιολί

Αρχικά η εμπειρία συναυλία με 15 λίρες εισιτήριο σε ωραίο χώρο, sold out αλλά χωρίς συνωστισμό, smoke-free, με καλό ήχο και ενθουσιασμένο κοινό, είναι πρωτόγνωρη και πολύ πολύ θετική.

Πολύ ωραίος φωτισμός!

Φτάσαμε λίγο αργά και ενώ είχε αρχίσει να παίζει το συμπαθέστατο support, οι Σκωτσέζοι Remember Remember.

Ο χώρος είναι ημικυκλικός, με καθίσματα γύρω γύρω και θέση για όρθιους στη μέση και εξώστη πάνω επίσης με καθίσματα.

Αποφασίσαμε να ανέβουμε στον εξώστη και ήταν καλή κίνηση. Παρ'ότι δεν βρήκαμε να κάτσουμε, βλέπαμε αρκετά καλά. Βέβαια στις περισσότερες φωτό έχω βγάλει και το κεφάλι της κοπέλας που καθόταν στην πρώτη σειρά, και πολλές φορές μου έκοβε τη θέα.

Η συναυλία ήταν εξαιρετική, ο Tiersen μέσα στην ενέργεια, από κιθάρα βιολί, από βιολί αρμόνιο και πάλι κιθάρα. Έπαιξε μόλις 1,5 ώρα (nowhere near enough) και είχαμε ενθουσιαστεί όλοι. Πολλά κομμάτια αγνώριστα και άλλα που δεν τα ήξερα, με πολλές κιθαριές.

Το κοινό ήταν multiethnic. Η παρέα μου ήταν Έλληνες και μια Μεξικανή, αλλά άκουσα σε φάσεις εκτός από Αγγλικά, Γαλλικά (φυσικά), Γερμανικά και Ιταλικά τουλάχιστον.

Άλλες εντυπώσεις από τη συναυλία. Στο bar είχαν κανάτες με νερό και ποτήρια δωρεάν για τους διψασμένους. Το προσωπικό του χώρου έβαζε σε όλους μια σφραγίδα στο χέρι, για τους καπνιστές λογικά, αν θέλουν να βγουν έξω να μπορούν να ξαναμπούν μέσα. Ωραία σχεδιασμένα φυλλάδια για τα μελλοντικά events. Φυσικά έχουν μπει ενεργά και στο internet, υπήρχε αφισούλα με τις διευθύνσεις τους στο facebook και το twitter. Φωτό.

Γενικά ψήνομαι πολύ να ξαναπάω στο Queen's Hall αν υπάρξει ευκαιρία.

Edit: Το δεύτερο video που τράβηξα, με κακή ποιότητα εικόνας και ήχου, μπορείτε να το δείτε εδώ.

Edit2: αααα, βρήκα κι άλλα! Το video που τράβηξα και έχασα, το τράβηξε και κάποιος άλλος από το κοινό, καταπληκτικό!
Κι άλλα video από τη συναυλία εδώ κι εδώ.

7 Ασχολίες για μια Βροχερή Μέρα

2009-05-07T14:38:00.001+03:00

(Πωπω, πέρασε κιόλας τόσος καιρός από το προηγούμενο post. Το έχω παραμελήσει το μαγαζί και ζητώ συγνώμη από τους πιστούς αναγνώστες (:-Ρ), θα προσπαθήσω να πάρω μπρος πάλι)

Το είδα στο blog του olrandir και ζήλεψα! Παρ'ότι συμφωνώ με όλες του σχεδόν τις επιλογές, είπα να προσθέσω και μερικές δικές μου.

Αρχικά να πω πως η βροχή εδώ δεν είναι καθόλου ικανοποιητική. Σπάνια ρίχνει μπόρες, ψιχαλίζει περισσότερο, παρά βρέχει. Αυτό το εκνευριστικό ψιλόβροχο, που είναι σαν να σε φτύνει κάποιος από τους ουρανούς, συνήθως όχι αρκετό για να βγάλεις ομπρέλα αλλά καταλήγεις να βρέχεσαι μέχρι να φτάσεις εκεί που θες. Όταν συνοδεύεται και από αέρα είναι ακόμα πιο εκνευριστικό, δεν μπορείς να ανοίξεις ομπρέλα με τίποτα και σου έρχονται οι ψιχάλες από παντού.

That said, οι βροχερές μέρες είναι ιδιαίτερα γοητευτικές και προσφέρονται για διάφορες ασχολίες όπως:

1. Άραγμα σε πολυθρόνα/καναπέ/κρεβάτι (ό,τι υπάρχει και ό,τι βολεύει καλύτερα) με βιβλίο/ταινία/μουσική*/τσάι (το τσάι είναι μπαλαντέρ, πάει μόνο του αλλά και με τα άλλα 3). Τα κάλυψε μια χαρά ο olrandir οπότε τα βάζω όλα μαζί και δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω.

2. Γατοαγκαλιές! Η βροχή απ'έξω και τα παραπάνω συνδυάζονται πολύ ωραία και με ένα ζεστό γατί κουλουριασμένο στην κοιλιά σου να γουργουρίζει/ροχαλίζει (ο δικός μου αναστενάζει κιόλας, ενίοτε) και να το χαϊδεύεις. Εγγυημένα χαλαρωτικό!

3. Κατασκευές. Το να κάνεις κάτι με τα χέρια σου, με υπόκρουση τη βροχή. Αδειάζεις ένα τραπέζι από περιττά πράγματα για να κάνεις χώρο και στρώνεσαι στη δουλειά! Αν το τραπέζι είναι και κοντά σε παράθυρο, ακόμα καλύτερα. Στην περίπτωσή μου θα επέλεγα παζλ και origami.

4. Ζαχαροπλαστική και απόλαυση των αποτελεσμάτων της. Μια καλή ευκαιρία να φτιάξεις cookies ας πούμε (που έχω καιρό να φτιάξω και τα θυμήθηκα τώρα) για να συνοδέψεις το τσάι σου.

5. Η μυρωδιά της βροχής είναι υπέροχη. Ανοίγεις το παράθυρο και παίρνεις βαθιές ανάσες για να την χορτάσεις.

6. Συμμάζεμα/τακτοποίηση. Μια βροχερή μέρα ίσως αποδειχθεί εμπνευστική για συμμάζεμα. Ας πούμε τακτοποίηση των βιβλίων στα ράφια τους, ξεσκαρτάρισμα χαρτιών και καθάρισμα γραφείου.

7. Αν η μπόρα είναι καλή (όχι όπως εδώ) πάρε ομπρέλα και βγες βόλτα. I'm siiiiiiinging in the raaaaaaaain (δεν γινόταν να το αποφύγω αυτό :-P)
~ ~ ~

*ένα δείγμα της τελευταίας μουσικής μου αγάπης (το έχω πει παντού αλλού, να το πω κι εδώ):

Balmorhea

H Blogothèque τους έχει χαρακτηρίσει ως "post-rock του 19ου αιώνα," έχουν 3 εξαιρετικούς δίσκους (Balmorhea, River's Arms και All Is Wild, All Is Silent) και ταιριάζουν πολύ με βροχή, με ταξίδι, με τα πάντα! :-)

Social...parenting!

2009-03-30T10:48:00.000+03:00

Το Deep-Fried Mars Bar παρουσιάζει: Guest author, η μάνα!
Ήρθε να με δει και περάσαμε ένα όμορφο ΣΚ μαζί, στη διάρκεια του οποίου εμπνεύστηκε κι έγραψε το παρακάτω κειμενάκι. Blogger δεν έχει γίνει (ακόμα), έχει όμως twitter.

(photo από δω)

(29/03/2009)

Αυτό το κείμενο προορίζεται για το blog της Δάφνης. Εφόσον βεβαίως το εγκρίνει.

Αφορά στις σχέσεις των ανθρώπων και στην επικοινωνία μεταξύ τους. Διάφορες σχέσεις, κυρίως όμως σχέσεις γονιών με παιδιά.Και διάφορες μορφές επικοινωνίας.

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούσα τα παιδιά μου να «σπαταλούν» (κατά την άποψή μου) την εφηβεία τους και αργότερα το χρόνο της νιότης τους μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή. Ανησυχούσα για την έλλειψη επικοινωνίας και κυρίως τη μοναχικότητα του βίου τους. Θυμόμουνα τα δικά μας τα νιάτα της μεταπολίτευσης, τα επαναστατημένα: ταβερνάκια, ρεμπέτικα και κουβέντες - κουβέντες ήρεμες, παθιασμένες… κουβέντες!
Βρισκόμασταν, γελάγαμε, πίναμε, ερωτευόμασταν, ξεχνούσαμε να γυρίσουμε σπίτι. Και γκρίνιαζαν οι γονείς και φώναζαν και μας απειλούσαν: θα μας κόψουν το χαρτζιλίκι! Δεν είμαστε άνθρωποι εμείς… δεν μπαίνει κανείς μ’ αυτά τα μυαλά στο Πανεπιστήμιο, ούτε πτυχίο παίρνει, η ζωή δεν είναι παιχνίδι, και το κορυφαίο, του συχωρεμένου λατρευτού μου πατέρα: «δε με βρίσκει σύμφωνο ο τρόπος της ζωής σου»!

Κι’ όμως και στο Πανεπιστήμιο μπήκαμε και πτυχίο πήραμε και αρκετοί από μας επιτυχημένοι επαγγελματίες γίναμε.

Με τους γονείς, η επικοινωνία σχεδόν ανύπαρκτη. Τουλάχιστον η ουσιαστική. Τι να τους πεις; Τις αγωνίες; Τις δυσκολίες; Τις χαρές; Tα οδυνηρά, ή έστω δύσκολα διλήμματα; Πώς να τους ανοίξεις τη ψυχή σου;
Αφού οι περισσότερες κουβέντες ολίσθαιναν προς τη στερεότυπη νουθεσία με βάση τα δικά τους πρότυπα και στο τέλος κατέληγαν σε καυγά, σε πόρτες που κλείνανε και σε τύψεις. Γιατί άθελά μας τους στεναχωρήσαμε. Γιατί τους αγαπούσαμε και τους σεβόμασταν, να συνεννοηθούμε δυσκολευόμασταν, κι’ ακόμα δυσκολευόμαστε.

Δε θα κάνεις παιδιά, μούλεγε η μάνα μου, τότε θα καταλάβεις!

Κατάλαβα!

Kαι τις αγωνίες, και τις χαρές, και τις συγκινήσεις που συνόδευαν το κάθε τους βήμα.
Κατάλαβα και κάτι ακόμα: πως τα γονίδια και η κληρονομικότητα, οι εννιά μήνες που πέρασαν μέσα στη κοιλιά μου, δεν τα κάνουν αυτόματα κατ’ εικόνα και ομοίωση ούτε δική μου, ούτε του πατέρα τους.

Μεγαλώσαμε δύο ξεχωριστές προσωπικότητες. Σε διαφορετικές εποχές από τις δικές μας.

Οι ανάγκες της δουλειάς μου με κρατούσαν μακριά τους. Ίσως γι’ αυτό να μην τα μάλωνα πολύ. Δεν ήθελα να χαλάσω τις λίγες ώρες που περνούσαμε μαζί. Τα άφηνα να αναπτυχθούν. Να ανακαλύψουν μόνα τους τον κόσμο. Εγώ προσπαθούσα να είμαι πάντα εκεί παραδίπλα, έτοιμη να επέμβω εφόσον χρειαζόταν, όχι όμως αυτόματα και υπερπροστατευτικά. Το ίδιο και ο πατέρας τους.

Ασφαλώς και ανησυχώ σε διάφορες περιστάσεις… πριν όμως το εκφράσω, στέκομαι λίγο και… θυμάμαι! Πόσες φορές δεν είχα θυμώσει με τους γονείς μου όταν η υπέρμετρη ανησυχία τους κατέστρεφε στιγμές διασκέδασης, ή τη μαγεία των πρώτων νεανικών φλερτ; Οπότε μόκο! Και επιστράτευση θετικής ενέργειας. Μεγάλα παιδιά είναι, ξέρουν να προστατευθούν. Εμπιστοσύνη στις αρχές που πήραν μεγαλώνοντας κοντά μας, πίστη στην εξυπνάδα και τις δυνατότητές τους και διάλογος. Χαλαρός, χωρίς υπερβολές. Χωρίς στερεότυπα του τύπου «εσύ είσαι μικρό και άβγαλτο, δεν ξέρεις, άκουσέ με και μένα τη μάνα και δε θα χάσεις.»

Έτσι λοιπόν καταφέραμε σήμερα να έχουμε μια σχέση ανοιχτή. Να περνάμε καλά, τις λίγες ώρες που είμαστε μαζί. Γιατί και οι δύο σπουδάζουν μακριά από το σπίτι και βλεπόμαστε σπάνια. Όμως ενίοτε, όπως σήμερα και χτες, μπορούμε να συνυπάρξουμε αρμονικά στα ακατάστατα ελάχιστα τετραγωνικά των φοιτητικών τους σπιτιών.

Έχουμε πράγματα να πούμε και να κάνουμε.

Πρόσφατα μυήθηκα στα άδυτα των social media. Η Δάφνη και οι νεαροί συνεργάτες μου στο γραφείο με εξοικείωσαν με το facebook και με το twitter. Eίμαι παρούσα και στα δύο. Όχι, blog ακόμα δεν έχω!
Η Δάφνη ήταν η πρώτη που ακολούθησα στο twitter και η πρώτη που με ακολούθησε. Και στο facebook ήταν η πρώτη μου φίλη. Το ίδιο και οι συνεργάτες μου. Πολύ rewarding το βρήκα αυτό, ιδίως όταν απόκτησα πρόσβαση στα όσα έγραφαν.

Η πρόσφατη αυτή εμπειρία με έμαθε πολλά. Πρώτον μου κατέρριψε την παρανόηση ότι οι πολλές ώρες μπροστά στον υπολογιστή σημαίνουν απομόνωση και έλλειψη επικοινωνίας (…βλέπε παραπάνω). Σημαίνουν απλά μια άλλη, ιδιαίτερη μορφή επικοινωνίας, πολύ πιο ευρεία!

Και δεύτερον μου επιβεβαίωσε την πεποίθηση ότι στις ανθρώπινες σχέσεις, ιδιαίτερα στις σχέσεις γονιών με παιδιά, ισχύει το ρητό «ό,τι σπέρνεις, αυτό θα θερίσεις».

Γιατί στη θέα της Δάφνης στο profile της στο facebook, μεσ’την καλή χαρά, να πίνει (ποιος, η Δάφνη!!! -όσοι την ξέρουν καταλαβαίνουν!!!) …τεκίλα, η φυσική μου αντίδραση ήταν να βάλω τα γέλια!!! Γιατί όταν μπήκα χτες στο σπίτι της στο Εδιμβούργο, το πρώτο πράγμα που πρόσεξα ήταν η ατμόσφαιρα - όχι η ακαταστασία!
Και σήμερα το πρωί δε χρειάστηκε να την «πρήξω» υπερθεματίζοντας ξανά και ξανά ότι πρέπει να προσπαθήσει να γίνει λίγο πιο proactive, διπλοτσεκάροντας κάποια πράγματα. Ήμουν σίγουρη πως -και αυτή τη φορά- η εμπειρία της το έμαθε δια της βιωματικής. Λίγα λεπτά αργότερα το έγραφε μόνη της στο twitter!

Glasgow Mega-Snake

2009-03-22T15:15:00.000+02:00

(ο τίτλος έρχεται από το ομώνυμο κομμάτι των Mogwai και κολλάει γιατί πήγαμε στη Γλασκώβη, όπου υπάρχει ένα μαγαζί με ζαχαρωτά, από το οποίο ο abbax πήρε ζαχαρωτά φίδια μεταξύ άλλων -θα επεκταθώ, keep reading- και το post είναι μακρύ σαν φίδι)

Part 1. Θεματική Βραδιά "Μεξικό"

Αυτή τη βδομάδα είχαμε reunion κολλητών. Βρεθήκαμε επιτέλους και οι τρεις μαζί μετά από μήνες και περάσαμε καταπληκτικά! Ειδικά οι δύο τελευταίες μέρες. Φωτογραφικά ντοκουμέντα υπάρχουν στο facebook, σπεύσατε όσοι θέλετε να με δείτε να πίνω τεκίλα (ναι, έγινε και αυτό). Μπορεί η φήμη μου να καταστράφηκε, αλλά δεν κατάφεραν να με μεθύσουν! Η θεματική βραδιά "Μεξικό" είχε τεκίλα, φαγητό, μουσική (όχι latin), παιχνίδια και ευτράπελα.
Τα αποτελέσματα της βραδιάς:
* Η τεκίλα καίει πολύ! Κάπως σώζεται με το lime και έρχεται και το αλάτι μετά και ολοκληρώνεται η εμπειρία. Δημιουργούνται εξόχως ενδιαφέρουσες αλκοολογκριμάτσες™.
* Όλοι αγαπάμε το συνδυασμό salsa και sour cream.
* Το twister απαιτεί ευλιγισία, αποφασιστικότητα, προσήλωση και γερό στομάχι (προκαλεί ανεξέλεγκτους γέλωτες).
* Δεν συνίσταται Munchkin μετά την κατανάλωση τεκίλας και όταν υπάρχουν μισογεμάτα σφηνάκια στο τραπέζι.
* Δεν συνίσταται η παρακολούθηση τραγουδιών eurovision μετά την κατανάλωση τεκίλας, οδηγούν σε απρόσμενες αντιδράσεις.

Επίσης πήρα και δώρα για τα γενέθλιά μου νωρίς (σαν pre-birthday party ένα πράγμα). Ευχαριστώ πολύ παιδάκια!

Έχουμε και λέμε, Mythical Creature Origami Book & Gift Set, hand printed japanese washi paper, body butter & lip balm Κορρέ, και ο σκούφος!

Μετά για να με εκδικηθούν με βάλανε να κοιμηθώ στο κρύο και σκληρό τους πάτωμα και το πρωί ξεκινήσαμε για τη Γλασκώβη.

Part 2. Glasgow!

Τόσους μήνες εδώ δεν είχα αξιωθεί να πάω στη Γλασκώβη, οπότε οργανωθήκαμε και πήγαμε ημερήσια εκδρομή/shopping trip. Πήραμε το τραίνο από το Haymarket και ούτε μια ώρα μετά φτάσαμε στο σταθμό Queen Street της Γλασκώβης, η οποία είναι μεγάλη και εντυπωσιακή πόλη, μοιάζει πιο πολύ με πρωτεύουσα από το Εδιμβούργο. Η βιομηχανοποίηση την έκανε να αναπτυχθεί πιο πολύ. Δεν είδαμε πολύ από την πόλη βέβαια, μόνο τους εμπορικούς δρόμους του κέντρου.

Βολτάραμε, ψωνίσαμε, φάγαμε, φωτογραφίσαμε, ξαναβολτάραμε. Μετά πήραμε πάλι το τραίνο και γυρίσαμε στο Εδιμβούργο.

Ανάγλυφες αρχαιοπρεπείς κυρίες πάνω από την είσοδο κτηρίου

Αυτοί έπαιζαν πολύ καλά! Ήταν στο κάτω μέρος της Buchanan street (μεγάλος εμπορικός πεζόδρομος, σαν να λέμε Ερμού - πέρασε και δεν ακούμπησε)

Μέσα στη στοά υπήρχε ένα μικρό market και μπήκαμε να χαζέψουμε.

Περάσαμε και από την Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης της Γλασκώβης. Ενδιαφέροντα εκθέματα και ωραίο μαγαζάκι

Απέναντι από την GoMA έχει ένα καταπληκτικό και τεράστιο Art Shop από το οποίο δεν ξέρω πώς τα κατάφερα και δεν πήρα τίποτα, βραχυκύκλωσα από την αφθονία μάλλον.

Το προαναφερθέν μαγαζί με τα ζαχαρωτά

Σε αυτό το μαγαζί μπαίνεις και παθαίνεις ζάχαρο κατευθείαν. Τεράστια ποικιλία από τα πιο κουλά ζαχαρωτά/καραμέλες/τσίχλες/σοκολάτες/γλυφιτζούρια/βλακειούλες που υπάρχουν. Δεν είμαι μεγάλη fan των ζαχαρωτών, αλλά πήρα κάτι butter toffees και Space Dust Popping Candy. Αυτό το τελευταίο -με διαφορετική συσκευασία τώρα πια- το πήραμε όλοι, γιατί θυμηθήκαμε τα παιδικά μας χρόνια. Στο τραίνο του γυρισμού μασουλούσαμε γλυκά σαν 5χρονα.

Πίσω στο Εδιμβούργο η μέρα ολοκληρώθηκε με ταίνια: Let the Right One In. Θέλαμε να το δούμε το προηγούμενο βράδυ, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση μετά τα ευτράπελα.
Είχε ποικίλες αντιδράσεις, εμένα πάντως μου άρεσε. Θα ήθελα να το είχα δει σε μεγάλη οθόνη, θα είχε εντελώς διαφορετικό effect.
Μετά αποχαιρετιστήκαμε μετά δακρύων και αγκαλιών, γύρισα στο σπίτι μου που είχα να το δω από την Παρασκευή το μεσημέρι και ξεράθηκα. Σήμερα πρωί πρώί έφυγε και η Α. (κοπελιά κάνε ένα internet profile να μπορώ να σε linkάρω). Σ'αγαπάμε και μας λείπεις, θα τα πούμε το Πάσχα!!!

Ήταν η υπερπαραγωγή Glasgow Mega-Snake, starring Χιονάτη, Α., Abbax και την υπογράφουσα.

Ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε!

Τι ξέχασα να προσθέσω στο προηγούμενο post

2009-03-10T15:45:00.002+02:00

"[...] the truth is that even big collections of ordinary books distort space, as can readily be proved by anyone who has been around a really old-fashioned seconhand bookshop, one of those that look as though they were designed by M. Escher on a bad day and has more staircases than storeys and those rows of shelves which end in little doors that are surely too small for a full-sized human to enter.
The relevant equation is: Knowledge = power = energy = matter = mass; a good bookshop is just a genteel Black Hole that knows how to read."

--Terry Pratchett, Guards! Guards!

Charity shops

2009-03-08T13:42:00.012+02:00

Ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν πιο πολύ εδώ στο UK είναι η πληθώρα charity shops, second-hand βιβλιοπωλείων, κλπ. Όπου και να κοιτάξεις βρίσκεις φτηνά βιβλία.
Charity shops υπάρχουν σε κάθε γειτονιά, έτσι και στη δικιά μου. Έχω μερικά αγαπημένα από τα οποία ψωνίζω συχνά, αλλά τα έχω επισκεφτεί όλα. Σε ένα μάλιστα με πήραν να δουλέψω εθελοντικά (θα επανέλθω σε αυτό).
Τα charity shops λειτουργούν με δωρεές, όχι μόνο βιβλίων, αλλά και ρούχων, δίσκων, CD/DVD/VHS, αντικειμένων, δώρων κλπ. Ανήκουν σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς στους οποίους πάνε τα έσοδά τους. Τα δουλεύουν κυρίως εθελοντές, που προσφέρουν κάποιες ώρες τη βδομάδα από το χρόνο τους και είναι όλων των ηλικιών, από φοιτητές μέχρι συνταξιούχοι.
Λοιπόν, είπα να σας πάω μια βόλτα στα charity shops της γειτονιάς μου. Πιο λεπτομερής χάρτης που τα έχει όλα υπάρχει εδώ (προσοχή, ανοίγει pdf).

Ξεκινάμε από Nicolson street.

Capability Scotland - 61 Nicolson street

Εκεί υπάρχει αρχικά το Capabiblity Scotland. Ο οργανισμός δουλεύει με ανθρώπους με αναπηρίες και τις οικογένειές τους, για να τους προσφέρει ισότητα και καλύτερη ποιότητα ζωής. Όχι από τα αγαπημένα μου, αλλά με καλή ποικιλία σε βιβλία και άλλα. Δεν το επισκέπτομαι συχνά, αν δεν κάνω λάθος οι τιμές στα βιβλία κυμαίνονται ανάμεσα σε 1.50-4 λίρες.

PDSA - 85 Nicolson street

Παρακάτω είναι το PDSA. For pets in need of vets λέει το site, και είναι ακριβώς αυτό. Παρέχουν κτηνιατρική φροντίδα σε κατοικίδια των οποίων οι humans (δεν θέλω να πω ιδιοκτήτες) δεν έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν τα έξοδα. Ιδρύθηκε το 1917.
Ίσως το χειρότερο από πλευράς βιβλίων, αλλά έχει πολύ καλές τιμές. Βρίσκει κανείς βιβλία και με 50p. Είναι όμως μικρή η ποικιλία, τα βιβλία πολλές φορές σε κακή κατάσταση και άτακτα βαλμένα στα ράφια. Το μαγαζί όμως έχει κι άλλα ενδιαφέροντα πράγματα όπως χαρτικά, δικά τους προϊόντα (ημερολόγια, αξεσουάρ για κατοικίδια, δώρα), παιχνίδια και άλλα.

Marie Curie Cancer Care - 72 Nicolson street

Απέναντι είναι το Marie Curie Cancer Care. Νοσοκόμες που παρέχουν φροντίδα σε ασθενείς με καρκίνο που θέλουν να πεθάνουν στο σπίτι τους και όχι σε νοσοκομείο (έχοντας παππού που πέθανε από καρκίνο μετά από 2+ μήνες ταλαιπωρίας στο νοσοκομείο, το καταλαβαίνω απόλυτα). Έχουν ως σήμα το daffodil (ασφόδελος νομίζω στα ελληνικά).
Τα charity shops τους δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλα και δεν έχουν μεγάλη ποικιλία. Γενικά δεν τα προτιμώ, αλλά τα βιβλία είναι συνήθως σε πολύ καλή κατάσταση και έχω βρει κάποια καλά κατά καιρούς. Τιμές κανονικές (~2 λίρες).

British Heart Foundation - 102 Nicolson street

Πρώτο αγαπημένο το British Heart Foundation. Οργανισμός που ενισχύει την έρευνα και παρέχει πληροφόρηση σχετικά με την καρδιοπάθεια. Τα charity shops τους είναι από τα πιο καλά οργανωμένα, όμορφα, με μεγάλη ποικιλία μαγαζιά που έχω δει. Πρόσφατα σε αυτό της γειτονιάς μου άλλαξαν χώρο στα ράφια με τα βιβλία και τώρα έχουν ακόμα πιο πολλά! Κάθε φορά που μπαίνω μέσα βρίσκω κάτι που να θέλω. Πάντα τα βιβλία είναι σε πολύ καλή κατασταση με μέσο όρο τιμής τις 2-2.50 λίρες, για τα hardback 4. Πολλά βιβλία είναι σαν καινούργια. Έχω βρει βιβλίο που ήταν σε reading list για ένα από τα μαθήματά μου, έχω βρει βιβλία για δώρα, γενικά χάνομαι εκεί μέσα.
Τελευταίες αγορές: 3 βιβλία του Roald Dahl που δεν είχα με 50p το καθένα και το The Tent της Margaret Atwood σαν καινούργιο με 2 λίρες.

Oxfam Bookshop - 116 Nicolson street και Oxfam - 120 Nicolson street

Άλλο αγαπημένο, αλλά όχι τόσο για τα βιβλία. H Oxfam παλεύει για να καταπολεμήσει τη φτώχεια και να ενισχύσει τις αναπτυσσόμενες χώρες.
Τα δύο charity shops δίπλα δίπλα πάντα με τραβάνε να μπω και να χαζέψω όταν περνάω από κει. Το ένα είναι βιβλιοπωλείο και δισκοπωλείο. Είναι οργανωμένο ως βιβλιοπωλείο με τεράστια ποικιλία σε διάφορα θέματα, από ακαδημαϊκά βιβλία έως βιβλία μαγειρικής. Και βέβαια το μισό είναι αφιερωμένο στο fiction. Οι τιμές είναι λίγο πιο τσιμπημένες από τα άλλα charity shops. Έχουν ωραία βιτρίνα που την αλλάζουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα και έχει άλλο θέμα κάθε φορά.
Τελευταία καλή αγορά: 2 βιβλία του Terry Pratchett (Witches Abroad & Interesting Times) στην τιμή του ενός -δηλαδή 3 λίρες- γιατί είχε εκπτώσεις (εκπτώσεις *και* στα charity shops, αυτά είναι!)
Το κανονικό charity shop έχει εκτός από ρούχα, προϊόντα της Oxfam, δώρα, χαρτικά, παιχνίδια, fair trade αντικείμενα και φαγώσιμα. Τέλειες fair trade σοκολάτες και ωραία αντικείμενα για δώρα. Έκανα αρκετό από το Christmas Shopping μου εκεί πριν τις γιορτές.

Shelter - 134 Nicolson street

The housing and homelessness charity είναι το Shelter. Ιδρύθηκε το 1966 και προσπαθεί να βελτιώσει τις συνθήκες στέγασης. Μικρό και ολίγον χαώδες, έχω βρει όμως και αρκετά καλά βιβλία όσες φορές το έχω επισκεφτεί.

Τέλος με τη Nicolson street, πάμε παρακάτω στην Clerk street.

Barnardo's Bookshop 45 Clerk street και Barnardo's - 106 Nicolson street

(photo by brewbooks)

Το Barnardo's είναι οργανισμός που ασχολείται με τα παιδιά και τα προβλήματά τους. Το charity shop τους στη Nicolson street έχει κυρίως ρούχα και δεν το επισκέπτομαι συχνά, οπότε δεν το σχολίασα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το βιβλιοπωλείο τους.

Ένα γλυκύτατο μαγαζάκι γεμάτο βιβλία απ'άκρη σ'άκρη, με τεράστια ποικιλία και καλές τιμές (καλύτερες από της Oxfam). Έχω ψωνίσει διάφορα βιβλία από κει και μια μέρα που ήμουν και ψώνιζα, είπα να ρωτήσω αν χρειάζονται εθελοντές και με έβαλαν σε waiting list. Πριν 3 βδομάδες περίπου, εκεί που το είχα ψιλοξεχάσει, με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι υπάρχει άνοιγμα στη βάρδια 10-12 Τρίτη πρωί. Πήγα αγχωμένη για δοκιμαστική βάρδια/συνέντευξη. Ήταν εκεί η Laura, υπεύθυνη του μαγαζιού, που με πήρε και μου έδειξε τα κατατόπια, με έβαλε να κάνω κάποια πράγματα, να εξυπηρετήσω πελάτες, να τακτοποιήσω βιβλία στα ράφια. Μετά από μια ώρα με ρώτησε αν περνάω καλά. Απάντησα ότι και βέβαια περνάω κάλα, πάντα ήθελα να δουλέψω σε βιβλιοπωλείο! Οπότε μου έφερε την αίτηση, τη συμπλήρωσα, τελείωσα τη βάρδιά μου και πηγαίνω τώρα κάθε βδομάδα. Τη δεύτερη φορά γνώρισα τη Fiona, την άλλη υπεύθυνη, συμπαθέστατη και αυτή. Το καλύτερο; Ως εθελόντρια έχω 20% επιπλέον έκπτωση!
Για όσους δεν με παρακολουθούν στο twitter, που το είχα πρωτοπεί εκεί.

Cancer Research UK - 11 South Clerk street και 130-132 Nicolson street

Το Cancer Research UK ασχολείται με τον καρκίνο και ενισχύει έρευνες για την καταπολέμησή του. Έχει 2 καταστήματα στη γειτονιά μου, αλλά πηγαίνω πιο πολύ σε αυτό της South Clerk street.
Ως μαγαζί είναι λίγο κακομοίρικο, αλλά έχει πολλά βιβλία και πολύ φτηνά.
Καλή αγορά: το On Chesil Beach του Ian McEwan σε πολύ καλή κατάσταση με 1,5 λίρα. Το έχω διαβάσει αλλά δεν έχω δικό μου αντίτυπο, οπότε το τσίμπησα.

Έτσι τελειώνει η εκτενής ξενάγηση στα charity shops και δεν έπιασα καν τα second-hand βιβλιοπωλεία. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ να αντισταθώ και υπάρχουν τόσα βιβλία που θέλω να διαβάσω, αλλά λίγος χρόνος. Οπότε προσπαθώ λίγο να κρατηθώ γιατί δεν θα τα διαβάσω ποτέ όλα αυτά.
Μου αρέσει όμως που καμιά φορά βρίσκω πράγματα μέσα σε βιβλία αγορασμένα από charity shops. Έχω βρει κατά καιρούς μια ωραία κάρτα, εισιτήρια τραίνου, αποδείξεις από μαγαζιά...

(Πωπω, τεράστιο μου βγήκε πάλι. Όποιος τα κατάφερε να το διαβάσει όλο να του πάρω βιβλιαράκι! ;-) )

City of Glass

2009-03-01T19:42:00.000+02:00

Είναι τώρα τρεις οι διαφορετικοί τρόποι μέσω των οποίων έχω συναντηθεί με αυτή την ιστορία. Βιβλίο, graphic novel, θεατρικό έργο.

"Όλα ξεκίνησαν με ένα λάθος τηλεφώνημα" έλεγε το flyer που βρήκα στη βιβλιοθήκη την προηγούμενη βδομάδα και είπα πως έπρεπε να πάμε να δούμε αυτό το έργο οπωσδήποτε.
Μου είναι γενικά δύσκολο να βρω λέξεις για να περιγράψω ακριβώς τις σκέψεις που μου προξενούν τα έργα του Auster, είναι τόσο περίεργες και λαβυρινθώδεις όσο τα βιβλία του (και δεν έχω διαβάσει καν όσα πολλά θα ήθελα - ακόμα).

Η παράσταση ήταν πολύ καλή, την είδαμε την τελευταία βραδιά της και το χειροκρότημα στο τέλος άρχισε λίγο διστακτικά, αλλά συνέχισε με ενθουσιασμό. Χειροκροτήσαμε και εμείς και οι ηθοποιοί για όλους τους ανθρώπους που δούλεψαν για αυτή την πολύ απαιτητική παράσταση. Κι εγώ χάρηκα που ένα τόσο αγαπημένο και μπερδευτικό βιβλίο, δύσκολο και επιβλητικό, αποδόθηκε τόσο καλά.

Χωρίς πολλά σκηνικά, σκαλωσιές με κομμάτια γυαλιού ανάμεσά τους, δύο πόρτες, έπιπλα που έρχονταν και έφευγαν ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε σκηνής, ένα παγκάκι στην άκρη. 6 ηθοποιοί να απαρτίζουν έναν χορό που έκανε τον αφηγητή, τους κομπάρσους και κοιτούσε τους ήρωες από απόσταση, απευθυνόμενος στο κοινό. Οι ήρωες να κολυμπούν μέσα στην αβεβαιότητα και την τυχαιότητα (contingency! που έλεγε κι ένας καθηγητής μου) χωρίς να ξέρουν που τους πηγαίνει η ιστορία και που θα καταλήξουν.
Εικόνες μιας ασπρόμαυρης Νέας Υόρκης προβάλλονταν στον τοίχο στις εξωτερικές σκηνές, γιατί και η πόλη είναι σημαντική ηρωίδα του έργου.
Είναι γενικά έργο με πολλές σκέψεις, δύσκολους χαρακτήρες και διαλόγους, καταστάσεις που καμιά φορά αγγίζουν τα όρια της παράνοιας. Δεν ξέρω πως θα ένιωθε ο θεατής που δεν έχει ξανασυναντήσει την ιστορία, πάντως εμένα μου κράτησε το ενδιαφέρον αμείωτο, κι ας ήξερα τι θα γίνει στο τέλος. Είναι αξιοθαύμαστο πώς ο Auster σου δίνει λίγα πράγματα για να πιαστείς, να σχηματίσεις ένα νόημα απ'όσα γίνονται, σε κάνει να σκέφτεσαι το έργο/βιβλίο πολύ μετά το τέλος του.
Highlight η σκηνή με τον Peter Stillman Jr, που αν και εμφανίστηκε μόνο μια φορά ήταν ανατριχιαστικός.

Τα παιδιά είχαν ετοιμάσει κι ένα καταπληκτικό πρόγραμμα για το έργο, με όλες τις λεπτομέρειες για τους πολλούς συντελεστές, για το έργο και το συγγραφέα του. Ξεδιπλώνοντάς το, από τη μία πλευρά βλέπει κανείς ένα χάρτη της Νέας Υόρκης με σημειωμένες πάνω τις διαδρομές του Peter Stillman Sr, να σχηματίζουν συγκεχυμένα γράμματα του αλφάβητου.

Η παράσταση με έκανε να θέλω να πιάσω πάλι το βιβλίο και το graphic novel, να τα ξεφυλλίσω, να ξαναδιαβάσω κομμάτια, να δω τι έχω σημειώσει. Αλλά δυστυχώς και τα δύο είναι στο δωμάτιό μου στην Αθήνα. Το οποίο με οδήγησε σε μια σκέψη: μου λείπει καμιά φορά (όπως χθες) το να έχω τα βιβλία μου on demand, όταν σκεφτώ κάτι να μπορώ να απλώσω το χέρι στο ράφι να το πιάσω και να το κοιτάξω. Δεν μπορούσα προφανώς να κουβαλήσω όλα μου τα βιβλία εδώ, 6 μήνες σε ένα σπίτι, 6 μήνες σε άλλο και μετά αβέβαιο το που θα είμαι. Δεν θα ξεμείνω ποτέ από κάτι να διαβάσω, αλλά τα αγαπημένα βιβλία είναι λίγο σαν παλιοί φίλοι. Μπορεί να έχεις να τα θυμηθείς καιρό, αλλά τα βλέπεις στο ράφι και θυμάσαι πόσο καλά πέρασες διαβάζοντάς τα, θες καμιά φορά να τα ξαναπιάσεις. Σε ηρεμεί η όψη τους στοιβαγμένα τακτικά -ή και όχι, στη δική μου περίπτωση- στα ράφια. Κι όσο χαίρομαι όταν τα δανείζω και οι φίλοι τα εκτιμούν όσο κι εγώ, τόσο εκνευρίζομαι όταν δεν μου τα επιστρέφουν (α, ρε Π. δεν θα πάρω ποτέ πίσω το Lord of Light μου!) - [χμ, αλλού ξεκίνησα και αλλού κατέληξα, sorry about that]

Και -για να τελειώσει αυτό το post επιτέλους- ερωτώ αγαπητοί αναγνώσται:
Ποιά βιβλία θα παίρνατε μαζί σας αν είχατε ένα τσαντάκι του Sport Billy και μπορούσατε να τα κουβαλήσετε;
Για μένα το New York Trilogy θα ήταν σίγουρα ένα από αυτά.

Bonus Υλικό:
Η πρώτη μου αντίδραση για το βιβλίο, το 2005 (έχουν περάσει κιόλας 3,5 χρόνια, methinks it's time for a re-read). Scroll down για την καταπληκτική (και σίγουρα πιο insightful από τη δικιά μου) περιγραφή της Μ.

Did anyone say crazy cat lady?

2009-02-27T19:14:00.002+02:00

Ως γνωστόν η μικρή demούλα αγαπά τις γάτες, κι εδώ στα ξένα δεν έχει πολλή επαφή.

Φαντάζεστε λοιπόν τη χαρά μου όταν συνάντησα έναν γατούλη το πρωί, την ώρα που περπατούσα για να πάω στο μάθημα.

Στρίβω στη Drummond street και βλέπω από μακριά γατίσια φιγούρα. Πλησιάζω και ανακαλύπτω με χαρά ότι ο γατούλης είναι φιλικός. Μου νιαούρισε λίγο, τον χάιδεψα, τρίφτηκε στα πόδια μου, τον φωτογράφισα, τον ξαναχάιδεψα. Περνούσε κόσμος και με κοιτούσε λίγο περίεργα βέβαια, να ασχολούμαι με το γατί και να το βγάζω φωτογραφίες.

Είναι μόλις η δεύτερη φορά που βλέπω γάτα στο δρόμο όσο καιρό είμαι εδώ. Η πρώτη ήταν σπιτόγατα που με φοβήθηκε και δεν ήθελε χάδια. Αυτός ο γατούλης δεν ξέρω αν είναι αδέσποτος, φαινόταν λίγο ταλαιπωρημένος, κατά τα άλλα όμως παχουλός και άνετος στην ανθρώπινη παρουσία. Μετά που βγήκα από το μάθημα δεν τον είδα, οπότε υποθέτω και ελπίζω ότι γύρισε σπίτι του.

Koi

2009-02-20T23:10:00.003+02:00

Koi, originally uploaded by deadendmind.

Όταν ήμουν στην Αθήνα τις γιορτές, σε μια βόλτα στο public βρήκα ένα καταπληκτικό κουτί με χαρτιά origami, βιβλίο και εργαλεία, ιδιαίτερα φτηνό. Το αγόρασα παρότι δεν θα μπορούσα να το κουβαλήσω πίσω στο Εδιμβούργο. Άφησα πίσω το κουτί και έβαλα σε ένα φάκελο τα χαρτιά και το βιβλίο πριν φύγω, με εντολή στους γονείς να το στείλουν. Μετά από μια καθυστέρηση, τα χαρτιά κατέφτασαν χθες! Βάλθηκα να μάθω κανένα καινούργιο σχέδιο γιατί μέχρι στιγμής μόνο περιστέρι και σελιδοδείκτη ξέρω να κάνω.
Επέλεξα το Koi, αρκετά εύκολο σχέδιο για αρχάριους. Τα koi είναι πολύ δημοφιλή ψάρια στην Ιαπωνία και συμβολίζουν την αγάπη και τη φιλία.

Το πρώτο Koi απέτυχε καθώς δίπλωσα τα πτερύγια από τη λάθος πλευρά. Το δεύτερο δοκιμαστικό βγήκε καλύτερο:

Μετά έφτιαξα το τελικό, χρησιμοποιώντας αυτό το σχέδιο από τα άρτι αφιχθέντα χαρτιά.

Τέλος, μια εικόνα που μου αρέσει πολύ και που τη βρήκα στο deviantart:

Koi by xiaobaosg

Απουσιολόγιο

2009-02-20T16:23:00.003+02:00

Έχω ένα μάθημα αυτό το 6μηνο (Social Shaping of Information and Communication Technologies, για τους φίλους SSICT) που έχει λίγο κόσμο. Είμαστε έξι γραμμένοι συνολικά κι έχουμε μάθημα Τετάρτη και Παρασκευή. Ο ένας δεν έρχεται τις Τετάρτες γιατί έχει ένα άλλο μάθημα την ίδια ώρα. Μας μένουν πέντε τακτικοί.

Το μάθημα είναι ενδιαφέρον και ο καθηγητής κανονίζει πολλές φορές guest speakers να έρθουν να μιλήσουν για διάφορα θέματα (τελευταία ήταν μια καθηγήτρια από τη νομική που ήρθε να μιλήσει για Intellectual Property Rights και IT).

Ο καθηγητής είναι λίγο στον κόσμο του, αλλά είναι συμπαθής. Συνηθίζει να έχει πάααρα πολλές λεπτομέρειες στις διαλέξεις του και καταλήγει καμιά φορά να γίνεται βαρετός. Επίσης πολλές φορές μας κρατάει παραπάνω γιατί δεν προλαβαίνει στην ώρα που έχουμε να πει όσα θέλει να πει και μετά τρέχει να προλάβει την επόμενη υποχρέωσή του. Όπως σήμερα που ήθελα να του μιλήσω μετά το μάθημα και δεν τα κατάφερα γιατί έφυγε σφαίρα. Επίσης θα επιβλέψει και την πτυχιακή μου.

Φανταστείτε τον σαν έναν αφηρημένο Κύρο Γρανάζη. Ψηλός, αδύνατος Εγγλέζος, με μια ξανθοκόκκινη μπουκλωτή αφάνα και γυαλιά. Με πολλά πράγματα στο κεφάλι του, τρέχει μονίμως πάνω κάτω, έχει απαιτήσεις τις οποίες όμως καμιά φορά δεν τις εκφράζει και μετά απορεί γιατί κανείς δεν ετοίμασε παρουσίαση, αφού μας το είχε πει, κλπ. Παράδειγμα: Πρώτη μέρα, πάω για μάθημα. Το πρόγραμμα έλεγε 11:30. Σκάω λοιπόν στις 11:20 για να μου πει ο καθηγητής ότι ξεκινούσαμε στις 11 και να απορεί γιατί δεν το ήξερα και γιατί δεν άλλαξε κανείς την ώρα στο πρόγραμμα (μας πήρε κάνα δυο βδομάδες να συνηθίσουν και οι υπόλοιποι ότι την Τετάρτη έχουμε μάθημα στις 11). Εκείνη τη μέρα ήρθε μόνο ένας ακόμα και στο τέλος μας έδιωξε γιατί δεν μπορούσε να κάνει διάλεξη με δυο άτομα.

Πολλές φορές βαριέμαι να διαβάσω και να πάω αλλά ξέρω ότι θα έχουμε σίγουρα απουσίες (σπάνια έχουμε υπάρξει όλοι παρόντες στο μάθημα) και νιώθω εγώ άσχημα για λογαριασμό των άλλων. Δεν μπορώ να φανταστώ τον άνθρωπο να μπαίνει για μάθημα και να βλέπει μόνο δύο φοιτητές από τους έξι.

Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα. Ήξερα ότι η φίλη C. θα έλειπε γιατί ταξιδεύει και φανταζόμουν ότι θα έχουμε σίγουρα κι άλλες απουσίες, Παρασκευή γαρ. Οπότε πήγα. Και καταλήξαμε να είμαστε τρεις και μόνο εγώ να έχω διαβάσει. Ένας είχε να εμφανιστεί βδομάδες και ήρθε εντελώς απροετοίμαστος, ο άλλος νόμιζε ότι δεν είχαμε τίποτα να διαβάσουμε γιατί δεν έλαβε κανένα email. Οι άλλοι δύο της τάξης έλειπαν. Αφού μας γέμισε τα κεφάλια επί μια ώρα+ με την διάλεξη, μετά δεν είχαμε αρκετό χρόνο για τις παρουσιάσεις που είχαμε ετοιμάσει με αποτέλεσμα να μας κρατήσει παραπάνω και μετά να φύγει τρέχοντας.

Εκτός της επίβλεψης της πτυχιακής και του ενδιαφέροντος για το μάθημα, έχω και μια αίσθηση καθήκοντος/φιλότιμου και δεν μπορώ να μην διαβάσω ή να μην πάω, ειδικά όταν ο άλλος έχει ετοιμάσει μια μεγάλη παρουσιαση και μιλάει επί μια ώρα εξηγώντας concepts. Δεν διαβάζω σχεδόν ποτέ όσο θα έπρεπε (μας δίνει και τεράστια reading lists), αλλά θέλω να έχω μια ιδέα.

Και απορώ: μεγάλα παιδιά είμαστε, μεταπτυχιακό κάνουμε. Πόσο δύσκολο είναι να πάρουμε τον κώλο μας και να πάμε τακτικά στο μάθημα; Επίσης, υπάρχει ολόκληρο wiki που λέει αναλυτικά τι έχουμε να διαβάσουμε για κάθε διάλεξη. Πώς έρχεται ο άλλος και λέει ότι δεν ήξερε τι έπρεπε να διαβάσει;

Και γιατί καταλήγω πάντα να με χώνουν για διάφορα επειδή είμαι απλά εκεί; Πριν 2 βδομάδες ήθελε 3 άτομα για να παρουσιάσουν σε σεμινάριο. Και μόνο 3 ήταν παρόντες στο μάθημα (μαζί κι εγώ) οπότε βρέθηκα στα καλά του καθουμένου να παρουσιάζω άρθρο ενώ είχα ξαναπαρουσιάσει και την προηγούμενη φορά. Δεν μπορώ τη νοοτροπία "ε, βαριέμαι μωρέ, δεν πάω, θα πάνε οι άλλοι." Ίσως γιατί θα ήθελα κι εγώ να την έχω, αλλά το superego δεν μ'αφήνει.

Αυτά γίνονται και στα άλλα μου μαθήματα, αλλά εκεί είμαστε συνήθως περισσότεροι και δεν φαίνεται σαν να έπεσε περονόσπορος στην αίθουσα άμα λείψουν τρεις.
Είναι λίγο τραγικό να μην εμφανίζεται ο συμφοιτητής και να ντρέπομαι εγώ για λογαριασμό του, αλλά δεν φταίω εγώ, το superego φταίει!

Φιλικά,
το σπασικλάκι :Ρ

Sunsets from my window (2)

2009-02-17T19:49:00.002+02:00

DSCN0285, originally uploaded by deadendmind.

Έτσι σε χτυπάνε τα ηλιοβασιλέματα, τη μια στιγμή συννεφιά και την άλλη έκρηξη χρώματος. Κρατάει λίγα λεπτά και μετά πάλι γκρίζο. Κάποια στιγμή σήκωσα το κεφάλι και είδα αυτό και το φωτογράφισα σαν τρελή με διάφορες ρυθμίσεις. Αυτή είναι μάλλον η καλύτερη φωτό, αλλά δεν φτάνει με τίποτα το real thing.

Το Κεφάλι του Πρόβατου

2009-02-15T21:00:00.000+02:00

Έτσι λένε την pub που πήγαμε χθες, αγγλιστί The Sheep Heid Inn. Βρίσκεται στο χωριουδάκι του Duddingston, λίγο έξω από το Εδιμβούργο, από την πίσω μεριά του Arthur's Seat. Κι όταν λέω λίγο, εννοώ 15 λεπτά με το λεωφορείο από το κέντρο της πόλης. Πήγαμε λοιπόν, κι αφού κατεβήκαμε σε λάθος στάση και περπατήσαμε λίγο παραπάνω φτάσαμε στο ειδυλλιακό Duddingston. Ευτυχώς η θερμοκρασία έχει ανέβει λίγο (μας τάραξε στο κρύο τις περασμένες εβδομάδες) και είχε μια ελαφριά συννεφιά χωρίς να βρέχει, οπότε το περπάτημα ήταν ευχάριστο.
Το Duddingston είναι από τις παλιότερες κατοικημένες περιοχές της Σκωτίας με μακριά ιστορία και διάφορα μνημεία, όπως η εκκλησία:

Duddingston Kirk, χτισμένη το 1124 από τον Dodin, Νορμανδό ιππότη. Εξ'ου και το Duddingston (από το "Dodin's toun" όπως λεγόταν παλιά).

Σε έναν τοίχο απέναντι από την εκκλησία υπήρχε αυτή η επιγραφή:

Και η ταμπέλα για το Sheep Heid Inn:

Φαίνεται και η παρέα μου που ροβολάει ανέμελη τον κατήφορο

Όμως δεν θα πηγαίναμε στην pub ακόμα, είχαμε να επισκεφθούμε το Duddingston Loch (Λλλοχχχχχ, σε σωστά Σκωτσέζικα). Η λίμνη/όγκος νερού -το Loch δεν σημαίνει ακριβώς λίμνη όπως μας πληροφόρησε η Σκωτσέζα της παρέας- είναι προστατευόμενη περιοχή με πολλά είδη πουλιών. Μερικές φωτό:

Μετά από όλη αυτή τη χαρά της φύσης, είχε έρθει η ώρα για μάσα, οπότε κατευθυνθήκαμε προς την pub.

H pub λειτουργεί από το 1360 περίπου. Παίρνει το όνομα της από τους αγρότες που ζούσαν στην περιοχή και εξέτρεφαν πρόβατα, των οποίων το κρέας πουλούσαν στην πόλη. Τα κεφάλια δεν θα ήθελε κανένας κι έτσι τα κατανάλωναν οι ντόπιοι, χρησιμοποιώντας τα κρανία για τα πλακόστρωτα στις αυλές τους.
Στο εσωτερικό εχει το ισόγειο bar και το εστιατόριο στον όροφο. Είναι πακτωμένη απ'άκρη σ'άκρη κι από πάτωμα σε ταβάνι με παλιές φωτογραφίες, αντικείμενα, βαλσαμωμένα ζώα, κλπ.
Όπως δείχνει και αυτή η φωτό από τη wikipedia:

Όταν φτάσαμε δεν είχαν τραπέζι, οπότε περιμέναμε λίγη ώρα στο bar. Κάτσαμε μάλιστα στη γωνιά που δείχνει η άνωθεν φωτό, κάτω από το απειλιτικό πρώην ζωντανό με τα τέσσερα κέρατα, και τον πισινό κάποιου άλλου κακόμοιρου πρώην ζωντανού (πάνω αριστερά στη φωτό). Αναρωτιόμασταν μάλιστα τι είδους ζωντανό να ήταν αυτό όταν ήταν ζωντανό. Όποιος έχει καμιά ιδέα, τον κερνάω ένα pint!
Κάπως έτσι πέρασε η ώρα μας και μας φώναξαν να ανέβουμε πάνω. Η ώρα της πείνας έληξε με ένα μεγαλοπρεπέστατο fish and chips για τον καθένα μας:

Twestival!

2009-02-14T20:31:00.000+02:00

Την Πέμπτη, 12/2 (μαζί με τα γενέθλια του αξιότιμου κυρίου Darwin- Happy 200th Charles!) έγινε και το Twestival σε 175+ πόλεις παγκοσμίως, με σκοπό την ενίσχυση της προσπάθειας του Charity: Water.
Φυσικά -επειδή είμαστε πολύ cool πόλη- έγινε και στο Εδιμβούργο.

To event φιλοξένηθηκε στους χώρους του Hawke + Hunter, με το κυρίως νταβαντούρι να γίνεται σε μια αίθουσα σαν κλειστή βεράντα-κήπο (με ψοφόκρυο). Εκεί υπήρχε μια μικρή σκηνή, οθόνη, bar. Οι χώροι τίγκα με ενθουσιασμένους twitterers που τριγύριζαν, γνωρίζονταν και μιλούσαν.
Η πολύ καλή οργάνωση είχε ως αποτέλεσμα μια ευχάριστη και επιτυχημένη βραδιά. Ο χώρος είχε εξοπλιστεί με wi-fi για να μπορεί ο κόσμος να στέλνει tweets, το οποία προβάλλονταν στην οθόνη. Συμμετείχαν αρκετοί καλλιτέχνες - ο Peter Gregson και η Plum ήταν ιδιαίτερα καλοί.
Ο Ewan Spence (BAFTA nominated podcaster, blogger, writer and commentator), host for the night, ήταν απολαυστικός! Ειδικά στο documentary που είχε ετοιμάσει για το χτυπημένο από τη μοίρα, κατακαημένο Leith που δεν έχει πρόσβαση σε καθαρό νερό (είχαν και πρόβλημα με τον ήχο, οπότε μας έκανε commentary live)

Edinburgh Twestival Documentary from Ewan Spence on Vimeo

Το άλλο πολύ εντυπωσιακό, ήταν η ιδέα του wemet. Χρησιμοποιώντας το, έστελνε κανείς direct message στο @wemet όταν γνώριζε κάποιον, και ο ιστός των γνωριμιών προβαλλόταν σε έναν τοίχο στο bar. Όλο το χρονικό συμπιεσμένο σε 5 λεπτά εδώ (όποιος δεν βαρεθεί, μπορεί να διακρίνει κι εμένα σε κάποια σημεία).
Υπήρχε raffle, δημοπρασία, μουσική - και όλα τα έσοδα διατέθηκαν για το charity. Το EdTwestival μάζεψε συνολικά γύρω στις 3500 λίρες.
Φωτό δικές μου δεν βάζω εδώ, είναι λίγες και κακές. Θα ανεβούν στο flickr οσονούπω. Αν ψάξει κανείς όμως edtwestival στο flickr μπορεί να δει πολλές και ωραίες.
Στο EdTwestival υπήρχε και μια δημοσιογράφος του BBC Scotland, η οποία μετά έγραψε αυτό εδώ το ωραίο άρθρο.

Εγώ πέρασα πολύ όμορφα, παρότι πήγα μόνη. Γνώρισα αρκετό συμπαθητικό κόσμο, μιλώντας αρκετά για τα griots και το ρόλο του twitter σε αυτά. Και πάλι συνειδητοποίησα την ομορφιά αυτών των sites, που ο καθένας τα χρησιμοποιεί ανάλογα με τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντά του, όπως και όταν θέλει.

25 πράγματα!

2009-02-08T14:01:00.021+02:00

Με έκαναν tag τρεις φορές, οπότε ορίστε! :-)
Έχω κάνει κι εγώ tag στο facebook, όσοι πιστοί προσέλθετε!
Τα έγραψα στην τύχη, όπως μου έρχονταν στο μυαλό και voilà, 25 γνωστά και άγνωστα, θετικά και αρνητικά, βαρετά και περίεργα πράγματα για μένα:

1. To συνδυασμό ανοιχτό δέρμα, ξανθά μαλλιά, ανοιχτόχρωμα μάτια, τον κληρονόμησα από την Δανέζα προγιαγιά μου (από την πλευρά της μητέρας μου). Οι γονείς μου και ο αδερφός μου είναι καστανοί κι όταν γεννήθηκα δούλευαν τη μητέρα μου ότι με έκανε με Σκανδιναβό.

2. το δούλεμα σταμάτησε όταν μια μέρα η γιαγιά μου (από την πλευρά του πατέρα μου) με έκανε μπάνιο και πρόσεξε ότι έχω τις πατούσες του πατέρα μου - ίδιες ακριβώς όμως!

3. Έκανα πιπίλα το δάχτυλό μου μέχρι αρκετά μεγάλη. Ξεκίνησε όταν γεννήθηκα, μάλιστα έλεγαν στη μαμά μου στο μαιευτήριο ότι ήμουν το πρώτο μωρό που βρήκε το δάχτυλό του. Ήταν πολύ χαλαρωτικό, με βοηθούσε να κοιμηθώ τη νύχτα. Κανείς δεν προσπάθησε να μου σταματήσει τη συνήθεια και σταμάτησε από μόνη της, σταδιακά. Δεν το κάνω πια.

4. Όταν ήμουν μικρή, πάντα μπέρδευαν το όνομά μου και με φώναζαν Δανάη.

5. Είμαι αριστερόχειρας. Κανείς άλλος από την οικογένεια δεν είναι. Δεν αντιμετώπισα πολλά προβλήματα με αυτό, μόνο χαζά παιδάκια να με ρωτάνε γιατί γράφω με το λάθος χέρι.

6. Ως παιδάκι είχα πολλά άγχη και φοβίες, κυρίως γύρω από το σκοτάδι. Φοβόμουν το σκοτάδι και -κατ'επέκταση- την κακοκαιρία (έφερνε διακοπές ρεύματος), τα ταξίδια, το να είμαι μόνη μου. Όταν είχαμε κακοκαιρία, έμενα ξύπνια κι έκοβα βόλτες όσω οι άλλοι κοιμόντουσαν. Πολλές φορές η μητέρα μου με έβρισκε να κοιμάμαι στον καναπέ, ένοιωθα πιο ασφαλής εκεί απ'ότι στο κρεβάτι μου.

7. Δεν μου αρέσω χωρίς τα γυαλιά μου. Προτιμώ να φοράω αυτά παρά φακούς επαφής.

8. Ακόμα δεν ξέρω τι θα ήθελα να κάνω επαγγελματικά.

9. Άλλαξα σχολεία τρεις φορές.

10. Ήμουν πολύ εσωστρεφής και μοναχική πιο μικρή. Δεν είχα πολλούς φίλους, δεν έβγαινα έξω. Συνήθως καθόμουν σπίτι και έβλεπα τηλεόραση ή διάβαζα.

11. Είναι σαν να άρχισε η ζωή μετά το σχολείο για μένα. Τότε άρχισα να κάνω παρέες και να βγαίνω έξω.

12. Έχω πολύ καλή μνήμη.

13. Είμαι επίσης καλή στην ορθογραφία, Ελληνική και Αγγλική. Είμαι λεξικό, διορθωτής κειμένων, wikipedia για τους φίλους μου. Και μου αρέσει!

14. Το αγαπημένο μου επιτραπέζιο είναι το Trivial Pursuit, αλλά κανείς δεν θέλει να παίξει μαζί μου, lol!

15. Δεν έτρωγα σχεδόν καθόλου λαχανικά και φρούτα ως παιδί, ήμουν πολύ περίεργη στο φαγητό. Τώρα μου αρέσουν, κυρίως τα κρεμμύδια και οι πιπεριές.

16. Δεν αντέχω τη φέτα, δεν μπορώ ούτε να τη μυρίσω.

17. Στην εφηβεία ήμουν ερωτευμένη με τον Ewan McGregor.

18. Όταν μου αρέσει πάρα πολύ μια ταινία, μπορώ να τη δω και δύο φορές απανωτά. Τελευταία φορά που έγινε αυτό ήταν με το Finding Nemo.

19. Είμαι τραγικά αναβλητική. Πάντα θέλω να κάνω πράγματα που τα αναβάλλω, τα ξεχνάω, κλπ. Είμαι καλή στη θεωρητική οργάνωση, αλλά όχι τόσο καλή στην πράξη.

20. Μαθαίνω ξένες γλώσσες εύκολα, αλλά είμαι τεμπέλα. Θα ήθελα να μάθω κι άλλες όμως - να βελτιώσω τα Γαλλικά μου, να μάθω Ισπανικά ίσως.

21. Δεν έμαθα ποτέ να κάνω ποδήλατο.

22. Τρώω τα νύχια μου, κάνω κρακ τα δάχτυλά μου, πειράζω τα σπυράκια μου, μασάω τα χείλη μου, τρώω πολύ. Μερικές από τις κακές μου συνήθειες.

23. Όταν είμαι αγχωμένη και/ή στεναχωρημένη, δεν μπορώ να φάω. Το στομάχι μου πονάει και κλείνει.

24. Δεν μου αρέσουν καθόλου οι μπανάνες κι αυτό οφείλεται σε ένα απαίσιο παιδικό αντιβιωτικό με γεύση μπανάνα που μου έφερνε αναγούλα.

25. Μου αρέσει να συμμετέχω σε έρευνες, τεστ, πειράματα ψυχολογίας, να συμπληρώνω ερωτηματολόγια. Είμαι το όνειρο των απανταχού ερευνητών, lol!

Αυτά! Έχει μερικά και η Mafalda να προσθέσει. :-)

Amsterdam

2009-02-02T17:58:00.001+02:00

(Διαβάστε όλο το post στο Biographix)

Amanda Palmer - Amsterdam (A Take Away Show) from La Blogotheque on Vimeo

"And it was what you call a slap in the face, I think one must have been there to understand why, at the end, we all had tears in our eyes and were all awkwardly quiet, fearing we would break that immaterial ’something’ the song created. Brel is tricky but Palmer was there, in Amsterdam, for 5 minutes, with sailors, and whores, and the smell of beer."

Χιόνι!!!

2009-02-02T15:56:00.000+02:00

Χθες βράδυ διάβαζα στο twitter μέσω Γκρινιάρη για τα χιόνια στο Λονδίνο και παραπονιόμουν γιατί εδώ δεν είχαμε τίποτα. Μόλις έκλεισα το laptop για να πάω για ύπνο άρχισε να χιονίζει. Και το πρωί που ξύπνησα το είχε στρώσει! Πήγα για μάθημα με το χιόνι να πέφτει και να με κάνει κινούμενο χιονάνθρωπο κι όταν βγήκα, τράβηξα μερικές φωτό στο πάρκο της George Square.

Χιονισμένο παγκάκι

Κάποιοι έφτιαξαν χιονάνθρωπο καταμεσής του λαβύρινθου

Μια ομάδα παιδιών έπαιζε χιονοπόλεμο, εγώ έκοβα βόλτες με τα πόδια μου να παγώνουν και να μουλιάζουν. Το χιόνι δεν είναι πολύ και μάλλον δεν θα κρατήσει, αλλά μέχρι και τώρα που γράφω συνεχίζει να ρίχνει on and off.

Elephants, bagels and studying

2009-01-30T00:28:00.003+02:00

Χθες μετά το μάθημα, η φίλη C. κι εγώ πήγαμε για lunch στο Elephants and Bagels, μικρό αδερφάκι του αγαπημένου Elephant House. Φάγαμε από ένα bagel, χαζέψαμε φοιτητική εφημερίδα και βγάλαμε τα διαβάσματά μας.
Εδώ το ελεφαντοπορτοφολάκι μου ποζάρει μπροστά από τις ζωγραφιές των θαμώνων που καλύπτουν τους τοίχους του μαγαζιού. Διακρίνεται και το άρθρο που διάβαζα, κάτι για το Τσέρνομπιλ και τους κτηνοτρόφους της Βόρειας Αγγλίας, public understanding of science κι έτσι, ενδιαφέρον αλλά μάλλον δεν θέλετε να μάθετε περισσότερα.

Κι εδώ η φίλη C. διαβάζοντας με προσήλωση το ίδιο άρθρο. Διακρίνονται κι άλλες ζωγραφιές θαμώνων στον τοίχο, καθώς και τα απομεινάρια του smoothie της φίλης C.

Σήμερα χάρηκα ιδιαίτερα γιατί πήρα πίσω διορθωμένες 2 από τις 3 εργασίες του προηγούμενου 6μήνου και τα πήγα απρόσμενα καλά! Αν σκεφτεί κανείς σε τι κατάσταση ήμουν όταν τις έγραφα, περίμενα χειρότερα. Το Gryffindor όμως στέκεται στο ύψος του, έχει πιο ενδιαφέροντα μαθήματα αυτό το 6μηνο και ανανεωμένη πίστη στις ακαδημαϊκές του ικανότητες!

5 points for Gryffindor!

2009-01-27T20:53:00.001+02:00

Χθες, κατά τη διάρκεια της παράδοσης του μαθήματος Politics of Science & Technology, ο καθηγητής ρώτησε πόσοι από εμάς έχουμε ακουστά το Gramsci. Σηκώσαμε χέρι ο Ιρλανδός συμφοιτητής κι εγώ, κι ο καθηγητής αναφώνησε: Well done! Five pass points for Gryffindor! (LOL)

φωτό από δω

Swoon

2009-01-19T00:27:00.001+02:00

Νέα τραγούδια!

Back

2009-01-12T22:35:00.000+02:00

Επιστροφή στο Εδιμβούργο Σάββατο βράδυ, με μωρά να κλαίνε στις πτήσεις, να κουνάει, να έχει φεγγάρι και να φαίνεται πανέμορφη η χιονισμένη Γερμανία, με κουβάλημα πραγμάτων σε 3 δόσεις (επί 3 ορόφους μείον ασανσέρ ίσον πτώμα) με το δήμο να με πληροφορεί ότι έχω καθυστερήσει την πληρωμή δημοτικών τελών κι αν δεν πληρώσω σε 14 μέρες (οι οποίες είχαν περάσει) το θέμα θα το αναλάβει ο sheriff, με χριστουγεννιάτικες κάρτες που άνοιξα ετεροχρονισμένα, με κρύο, αέρα και βροχή...
Κοιμήθηκα σαν τούβλο και την Κυριακή καθάρισα, πήγα σουπερμάρκετ κλπ. Σήμερα έτρεχα στο μάθημα, στο δήμο να λύσω τα των δημοτικών τελών, μετά τράπεζα κι άλλες δουλειές, όμως είναι ωραία να είμαι πίσω... Η Αθήνα δεν μου άρεσε, τη βρήκα άχρωμη, αφιλόξενη, βρώμικη. Δεν μου είχε λείψει ιδιαίτερα, μόνο κάποια μεμονωμένα μέρη και πράγματα, και φυσικά οι άνθρωποι.

Ένας τελευταίος φόρος τιμής στο καβουρδιστήρι. Οι παρακάτω φωτό τραβήχτηκαν ένα βράδυ του Νοεμβρίου, που περπατούσα από το σπίτι μου στο Waverley Bridge και είναι ίσως οι καλύτερες βραδυνές που έβγαλε το τιμημένο καβουρδιστήρι. Είναι θολές και κουνημένες, αλλά μου αρέσουν πολύ.
Στο Εδιμβούργο μπορώ να περπατάω και να χαμογελάω με την πόλη που με φιλοξενεί κι αυτά που βλέπω γύρω μου. Στην Αθήνα (και ειδικά τώρα) δεν μου βγαίνει καθόλου.

Για καλύτερο effect, βάλτε να παίζει αυτό.

Old College

West College street

Royal Mile

(Αυτή είναι η αγαπημένη μου. Très dark, non?)

Scott Monument

Paris: Day 2

2009-01-07T18:05:00.001+02:00

Η δεύτερη μέρα στο Παρίσι ξεκίνησε με (δύσκολο, ομολογουμένως) πρωινό ξύπνημα και πρωινό στο ξενοδοχείο. Όταν σηκώθηκα αντίκρυσα από το παράθυρο αυτά τα υπέροχα σύννεφα, πολύ ιμπρεσιονιστικά.

Για την efou που της αρέσουν τα σύννεφα!

Ο καιρός καλύτερος από την προηγούμενη μέρα, η μητέρα μου δεν είχε πια δουλειά, κι ετσί ξεκινήσαμε οι δυο μας να πάμε στο Μουσείο Rodin, λιγότερο γνωστό στα τουριστικά πλήθη και αγαπημένο της μητέρας μου. Κατεβήκαμε στο σταθμό Varenne του μετρό και είδα μπροστά μου αυτό:

Τοn τρούλο της εκκλησίας των Invalides (ανάπηρων). Μόνο αυτό είδα, καθώς δεν προλάβαμε να πάμε μέχρι το μνημείο το ίδιο, που είναι αφιερωμένο στο στρατό και τους βετεράνους. Επίσης στεγάζει τους τάφους διάφορων σημαίνουσων προσωπικοτήτων, όπως ο Ναπολέων.

Λίγα μέτρα πιο κει είναι το Μουσείο, το οποίο έχει δύο κτήρια. Ένα μοντέρνο, που στεγάζει προσωρινές εκθέσεις και το μαγαζάκι του Μουσείου. Το άλλο, παλιό ξενοδοχείο (Hôtel Biron), χτισμένο σαν chateau μέσα σε έναν τεράστιο κήπο με ισόγειο και όροφο γεμάτο από έργα του Rodin, της Camille Claudel και άλλων καλλιτεχνών. Εκεί είδα και το διάσημο "Φιλί" (Le Baiser) του Rodin. Πάντως συγκριτικά πρέπει να πω πως βρήκα το έργο της Camille Claudel πιο εντυπωσιακό από του Rodin.

Ο κήπος είναι επίσης γεμάτος γλυπτά και ιδανικός για βόλτα. Σε μια γωνιά του έχει κι ένα μικρό cafe ονόματι Le Jardin de Varenne, όπου απολαύσαμε από μια ζεστή σοκολάτα πριν φύγουμε.

O διάσημος Στοχαστής (Penseur) του Rodin, δεσπόζει ανάμεσα σε καλοκλαδεμένους θάμνους στον κήπο του μουσείου

Ο πατέρας μου που μας περίμενε στο ξενοδοχείο, ήθελε να μας πάει σε ένα παζάρι (Marché aux puces στα γαλλικά, σαν να λέμε fleamarket) που θυμόταν από τα φοιτητικά του χρόνια ως πολύ όμορφο και ατμοσφαιρικό, συγκεκριμένα στην Porte de Montreuil. Όμως έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια από τα φοιτητικά χρόνια του πατέρα μου και φυσικά το παζάρι δεν ήταν καθόλου όπως το θυμόταν. Στη σκια ενός αχανούς Carrefour, με φόντο τον περιφερειακό, με πολλούς μετανάστες και άσχημες τέντες γεμάτες διάφορα αντικείμενα προς πώληση. Οπότε φύγαμε και κατευθυνθήκαμε στην ιστορική Place de la Bastille, εκεί που στη θέση όπου κάποτε έστεκε η Βαστίλλη, στέκει τώρα η Κολώνα του Ιουλίου (Colonne de Juillet), να θυμίζει την επανάσταση.

Φάγαμε σε μια brasserie της περιοχής (Bofinger, est. 1864). Εκεί μετά από το γεύμα, γουρούνιασα αυτή την ωραιότατη crème brûlée.

Ύστερα ψωνίσαμε γλυκάκια από το Dalloyau, από τα καλύτερα ζαχαροπλαστεία του Παρισιού. Ήθελα κι εγώ να δοκιμάσω τα περίφημα macarons που είναι πολύ ωραία, θυμίζουν αμυδρά τους δικούς μας εργολάβους.
Φεύγοντας θέλαμε να πάρουμε ταξί. Δεν βρίσκαμε όμως κι έτσι καταλήξαμε στο μετρό, για να εκπλαγούμε ευχάριστα από μια μπάντα που έπαιζε Bach (σύμφωνα με τον πατέρα μου που τα ξέρει)

Είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος και τους άκουγε, και μια κοπελίτσα τριγύριζε πουλώντας το CD τους, το οποίο ο πατέρας μου αγόρασε (μετά μου είπε πως ήταν πολύ καλό). Συνεχίζοντας προς την αποβάθρα ακούγαμε τη μουσική να χάνεται. Η αποβάθρα του σταθμού Bastille είναι υπέργεια και περνάει από κάτω της ο Σηκουάνας. Από τη μια πλευρά έχει τζαμαρία και βλέπει το ποτάμι -όπως δείχνει και η φωτό

Από την άλλη, έχει ζωγραφισμένες στον τοίχο απεικονίσεις από τη Γαλλική Επανάσταση. Αυτές δεν μπόρεσα να τις φωτογραφίσω λόγω πολυκοσμίας. Φαίνονται εδώ, και φαίνεται στο βάθος και η Colonne de Juillet.

Για το βράδυ οι γονείς μου είχαν κανονίσει να δούμε ένα ζευγάρι Γάλλων φίλων τους, οι οποίοι μας δέχτηκαν στο σπίτι τους για απεριτίφ και μετά μας πήγαν σε ένα bistrot της γειτονιάς τους για φαγητό (πολύ φαγητό εκείνο το ΣΚ, γύρισα στο Εδιμβούργο σκασμένη).
Πριν από αυτό, η μητέρα μου κι εγώ πήγαμε βόλτα. Με πήγε στην Place des Vosges, που είναι η πιο παλιά και ιστορική πλατεία του Παρισιού, με παλιά κτήρια γύρω γύρω, όπου είχαν ζήσει προσωπικότητες όπως ο Victor Hugo, o Théophile Gautier και ο Καρδινάλιος Richelieu. Ήταν όμως νύχτα και σκοτεινά, οπότε δεν είδα πολλά και φωτό δυστυχώς δεν έχω. Μετά περπατήσαμε ως το σπίτι των φίλων, που βρίσκεται σε μια πανέμορφη γειτονιά στο καρακέντρο, ολοζώντανη.

Μετά το φαγητό επιστροφή στο ξενοδοχείο για μάζεμα βαλίτσας και ύπνο, καθώς πετούσα πρωί την επόμενη μέρα. Ύπνος βαθύς, ξύπνημα, πρωινό και ταξί ως το αεροδρόμιο, χαζεύοντας τα χρώματα ουρανού καθώς ξημέρωνε πάνω από το Παρίσι.

Ούτε κατά διάνοια δεν είδα όλα αυτά που θα ήθελα -που να προλάβω άλλωστε σε 2 μέρες- αλλά πέρασα καταπληκτικά και χάρηκα που είχα την ευκαιρία να κάνω αυτό το ταξιδάκι. Ελπίζω το 2009 να μου φέρει κι άλλους προορισμούς!

Paris: Day 1

2009-01-05T00:12:00.002+02:00

(Αυτά τα post τα χρωστάω πολύ καιρό. Τώρα που άλλαξε λοιπόν ο χρόνος, πρέπει να φύγουν από τη μέση για να έρθουν τα νέα. Καλή χρονιά σας είπα; Δεν σας είπα!)

Το ΠΣΚ 21-23/11/08 το πέρασα στο Παρίσι με τους γονείς μου, όπως είχα αναφέρει και εδώ.

Κατέφτασα λοιπόν Πέμπτη βράδυ. Αφού περπάτησα το μισό Charles de Gaulle για να βρω το RER και περπάτησα το άλλο μισό για να πάρω τελικά ταξί, έφτασα στο ξενοδοχείο και ξεκινήσαμε με τους γονείς για το Restaurant Le Procope (est. 1686), το πιο παλιό του Παρισιού, όπου σύχναζαν μορφές όπως ο Βολταίρος.

Για την Μ, σελίδα του Moon Palace υπογεγραμμένη από τον Paul Auster στον τοίχο του Procope

Φάγαμε πολύ ωραία (Κρεμμυδόσουπα au gratin, κοτόπουλο ψητό με κάτι περίεργα μανιτάρια και προφιτερόλ για μένα) και μετά βολτάραμε λίγο στο βραδυνό και κρύο Παρίσι για να βρούμε ταξί. Είχα ακόμα τη μηχανή καβουρδιστήρι, οπότε οι νυχτερινές λήψεις είναι απαράδεκτες. Κρίμα γιατι το Παρίσι είναι πανέμορφο και ειδικά εκείνες τις μέρες που είχε μόλις στολιστεί για τις γιορτές.

Τα ποδηλατάκια velib που ήταν παρκαρισμένα έξω από το ξενοδοχείο και σε πολλά άλλα σημεία της πόλης -γαμάτη ιδέα, μπράβο στο δήμαρχο!

Το επόμενο πρωί, Παρασκευή, η μητέρα μου είχε δουλειά οπότε κανονίσαμε πρόγραμμα με τον πατέρα μου. Ο οποίος πατέρας έχει επισκεφθεί το Παρίσι αρκετές φορές και έχει δει όλα γνωστά αξιοθέατα. Είπα λοιπόν να πάμε κάπου που να μην έχει πάει ούτε εκείνος και διαλέξαμε το Ινστιτούτο του Αραβικού Κόσμου (Institut du Monde Arabe), για το οποίο είχα διαβάσει στο Θεώρημα του Παπαγάλου.

Ο Σταθμός μετρό St. Placide, ο πλησιέστερος στο ξενοδοχείο μας

Πήραμε λοιπόν το μετρό, κατεβήκαμε στην κοντινότερη στάση και περπατήσαμε προς τα εκεί. Το Ινστιτούτο βρίσκεται πολύ κοντά σε πανεπιστημιακά κτήρια και η γειτονιά είναι γεμάτη βιβλιοπωλεία και όμορφα μαγαζιά. Σε μερικά τέτοια μπήκαμε, που είτε ήταν πανεπιστημιακά, είτε αραβικού ενδιαφέροντος, ήταν πολύ όμορφα. Είχε κι ένα καταπληκτικό βιβλιοπωλείο με βιβλία τέχνης κυρίως, πάμφθηνο! Θα το σηκώναμε όλο αν μπορούσαμε να κουβαλήσουμε...

Comics στα αραβικά, από βιτρίνα αραβόφωνου βιβλιοπωλείου

Φτάσαμε στο Ινστιτούτο, ένα εντυπωσιακό κτήριο που στεγάζει εκθεσιακούς χώρους, βιβλιοθήκη, μουσείο κλπ. Είδαμε τη μόνιμη έκθεση με ευρήματα από τον Αραβικό Κόσμο. Από δοχεία έως όργανα αστρονομίας, κι από πλακάκια έως χαλιά. Σε τρεις ορόφους, με φόντο τον Σηκουάνα να φαίνεται από τις τζαμαρίες του κτηρίου. Στο βιβλιοπωλείο τους ψώνισα σελιδοδείκτες με αραβική καλλιγραφία για τη συλλογή μου.

Το κτήριο του Ινστιτούτου

Μετά φάγαμε σε μια brasserie εκεί κοντά και συνεχίσαμε τη βόλτα από τη μεριά του Σηκουάνα. Είδαμε τον κώλο της Notre Dame (που είναι πολύ πιο ενδιαφέρων από το μπροστά της IMO),

το Υπαίθριο Μουσείο Γλυπτικής (Musée de Sculpture en Plein Air) και καταλήξαμε στο σταθμό μετρό έχοντας γυρίσει το τετραγώνο.

Γυρίζοντας στο ξενοδοχείο κάναμε μια στάση στην τεράστια FNAC της περιοχής (όπου δεν σκέφτηκα να ψάξω για βιβλία της Rebecca Dautremer και τώρα μουντζώνομαι). Εκεί ήταν και αυτό το περίεργο γλυπτό από βιβλία.

Κι εκεί που είχαμε σωριαστεί στο κρεβάτι -μόλις που πρόλαβα να κάνω ένα ντους- επέστρεψε η μάνα και ξαναβγήκαμε (εκείνη κι εγώ) μήπως και καταφέρουμε να πάμε στο Λούβρο, που τις Παρασκευές μένει ανοιχτό ως αργά και μετά τις 6 προσφέρει δωρεάν είσοδο στους νέους. Όμως είχε τρελή ουρά και τρελό κρύο. Δεν τα καταφέραμε. Το είδαμε απ'έξω, φωτισμένο και μεγαλόπρεπο.

Μια νυχτερινή που βγήκε κάπως αξιοπρεπής, περιέργως. Βλέπει προς την μεριά των Tuileries

Μετά βρήκαμε τον πατέρα μου στο εστιατόριο όπου είχε κλείσει για φαγητό. Εγώ τους άφησα νωρίς για να βρω μια φίλη Ισπανίδα που σπουδάζει στο Παρίσι, η οποία με πήγε βόλτα στο Quartier Latin. Βρεθήκαμε στο μετρό και καθώς έβρεχε, αναζητήσαμε καταφύγιο στο Shakespeare & Co. Είναι ένα καταπληκτικό Αγγλόφωνο βιβλιοπωλείο, που ήταν ανοιχτό στις 10:30 τη νύχτα, γεμάτο βιβλία απ'άκρη σ'άκρη κι από πάτωμα σε ταβάνι. Το χάζευα και έλιωνα. Στο πίσω μέρος έχει ένα πιάνο κι από πάνω ράφια με βιβλία για μουσική. Όσο χαζεύαμε λοιπόν, μαζεύτηκε λίγος κόσμος κοντά στο πιάνο κι ένα παιδί έκατσε κι άρχισε να παίζει...

Ένα μοναχικό μπουκάλι παρατημένο πάνω σε ένα παγκάκι έξω από το Ινστιτούτο

Μετά που σταμάτησε κάπως η βροχή, η φίλη με πήγε σε ένα bar ονόματι piano vache (πιάνο αγελάδα ?!?!), σκοτεινό, ατμοσφαιρικό, με γραψίματα στους τοίχους και ροκ-ο-alternative μουσική. Περάσαμε πολύ ωραία! Στο δρόμο πίσω προς το μετρό είδα και τη Σορβόννη!
Χαιρετηθήκαμε με τη φίλη με ανοιχτή πρόσκληση να έρθει στο Εδιμβούργο κι όταν πια έφτασα στο ξενοδοχείο ξεθεωμένη τελείωσε η πρώτη μου μέρα στο Παρίσι.

Fleet Foxes

2008-12-25T23:17:00.001+02:00

Τους ανακάλυψα μέσω του greekdude. Άκουσα μερικά τραγούδια στο youtube και κατέβασα το album τους κι ένα EP. Μου άρεσαν πολύ και ξεχώρισα μερικά τραγούδια, ένα εκ των οποίων και αυτό:

Όχι, δεν τους ξέθαψα από τα 70s, είναι ολόφρεσκοι! :-)
Το συγκεκριμένο τραγουδάκι μου αρέσει πολύ και μου βγάζει κάτι το εορταστικό, μου κάνει πολύ ταιριαστός ο ήχος του για τα Χριστούγεννα.
Περισσότερα εδώ και εδώ.

Happy Christmas!!!

2008-12-24T15:56:00.001+02:00

Να είστε όλοι καλά, να είναι ο χρόνος που έρχεται πολύ καλύτερος από αυτόν που φεύγει...

A very merry christmas, and a happy new year.

Let's hope it's a good one, without any fear.

Τα κάλαντα εφέτο

2008-12-21T22:11:00.006+02:00

Αυτά τραγουδούσε μια ομάδα παιδιών στην Ερμού σήμερα το απόγευμα! Χαμός, να έχει τον τρελό κόσμο κι αυτοί να χοροπηδάνε, να τραγουδάνε και να μοιράζουν τους στίχους σε μικρά χαρτάκια! Σαν την τρελή εγώ μέσα στη μέση να γελάω και να τραγουδάω μαζί. Παίρνω τηλέφωνο το Zlatko, το ποστάρει στο twitter. Το λέω μετά στο παιδί που μοίραζε το τραγούδι, δεν είχε ιδέα. Του εξήγησα τι είναι και του είπα ότι θα το κάνω post στο blog.
Μου έφτιαξε τη μέρα, συνέχισα το δρόμο μου χαμογελώντας και σιγοτραγουδώντας.

Και ιδού:

Τα κάλαντα εφέτο

Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού
Κάθε σπίτι και φωλιά οι μπάτσοι είναι παντού,
Έι!
Δακρυγόνα και φωτιές μεσ' τη γειτονιά
ήρθε η εξέγερση βοηθάτε ρε παιδιά

Δέντρο φωτεινό, καίει λαμπερό,
μήνυμα θα φέρει από το λαό.
Μες στη σιγαλιά ακούμε τρία μπαμ
και κάνει η αγάπη την καρδιά γροθιά.

Δακρυγόνα και φωτιές στο μικρό χωριό
και χτυπάν αλύπητα νέους στο ψαχνό,
Έι!
Δακρυγόνα και φωτιές σκόρπισαν παντού
κι η βουλή απέχει μόλις ένα ντου

Κόκκινες μπογιές, οι πέτρες ειν' πολλές
τα κανάλια δείχνουν τις ίδιες παπαριές
Τρέχουν τα παιδιά, σε κάθε γειτονιά,
φωνάζουνε συνθήματα και σπαν στα πεταχτά

Δακρυγόνα και φωτιές στο εξωτερικό
Κόσμος πολύς στους δρόμους, κάτι τρέχει εδώ,
Έι!
Δακρυγόνα και φωτιές χρειάζεται αλλαγή
Ας δώσουμε στη γη μας ακόμα μια στροφή

Φωτό από Σαλάτα Εποχής

On a happier note...

2008-12-12T19:56:00.000+02:00

Για να ξεφύγω λίγο από το πρωινό post. Είχα ξυπνήσει αχάραγα για να ολοκληρώσω τις αμφιβόλου ποιότητος εργασίες μου (last minute is my middle name) και διαβάζοντας τον αρκούδο μου ήρθε μια απελπισία.
Μετά από πολύ bullshit και λίγο ύπνο, πήγα το πρωί και τις παρέδωσα! Δεν με νοιάζει τι βαθμό θα πάρω, δεν με νοιάζει αν είναι καλές ή όχι, εγώ παρέδωσα (τις εργασίες, όχι το πνεύμα)!!!!!!
Δεν έχω ξαναπάθει τέτοια έλειψη όρεξης πάντως, ελπίζω να μη επαναληφθεί και στο δεύτερο εξάμηνο. Γιατί αν δεν μπορώ να στρωθώ να γράψω 3 ρημαδοεργασίες, πώς θα γράψω πτυχιακή μετά; ε;
Anyway, τέλος για τώρα και διακοπές! Τη Δευτέρα (πάλι αχάραγα) πέταω για Αθήνα.
Όποιος θέλει πεσκέσι από UK να το δηλώσει τώρα!

:-)
ΥΓ. Ελπίζω να προλάβω καμιά κινητοποίηση, αν και είδα ότι οργανώνονται διάφορες και για την ερχόμενη βδομάδα.

Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί...

2008-12-12T10:40:00.001+02:00

Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη, πραγματικά προσπαθώ...

Demonstration in Edinburgh (#griots)

2008-12-10T11:13:00.001+02:00

This afternoon, about 100 Greek students and a few locals got together at Bristo Square and marched protesting about the sad events that have taken place in Greece. There was some chanting, peaceful marching along George IV Bridge, the Mound and Princes Street. It was the least we could do to battle the feelings of helplessness while we sit in front of our screens watching the news.

Κάναμε κι εμείς το (μικρό και ταπεινό) κομμάτι μας οι ξενιτεμένοι.
Μέσω του Βρετανικού indymedia ενημερωθήκαμε για τη δεύτερη διαδήλωση στο Εδιμβούργο (την πρώτη δεν την πήραμε χαμπάρι). Μαζευτήκαμε λοιπόν, καμιά εκατοστή Ελλήνων φοιτητών και μερικοί ξένοι (μέχρι και Σιχ με τουρμπάνι είδα) στην Bristo Square.
Υπήρχαν πανώ, λίγη μουσική, πολύ κρύο...
Οι φωτό θα δώσουν λίγο καλύτερα το κλίμα. Αρκετοί αστυνομικοί γύρω μας (ευγενέστατοι και σοβαροί)
Περπατήσαμε George IV Bridge, Mound και Princes Street, φωνάζαμε συνθήματα στα ελληνικά και τα αγγλικά:
Μπάτσοι - γουρούνια - δολοφόνοι
Cops - pigs - murderers
greece is good - for sea and sun - mat police - may kill your son
the murder in greece - is only the beginning - police around the world - won't stop killing
no mercy for police - alexi rest in peace!
το υπουργείο λέει - τους φοιτητές αλήτες - αλήτες ειν'τα ΜΑΤ κι οι ασφαλίτες

και άλλα διάφορα, αν και ξεψυχισμένα και χωρίς πολλή όρεξη. Το κρύο μας διαπερνούσε, οι Σκωτσέζοι αστυνομικοί κοιτούσαν μειδιώντας ελαφρά και μπερδεμένα (φάση "τι κάνουν αυτοί οι σαλεμένοι;")
Σίγουρα δεν είναι το ίδιο με το να βγαίνουμε στους δρόμους στην Ελλάδα, αλλά τουλάχιστον βοηθάει στο να πιστεύουμε πως κάτι κάναμε κι εμείς εκτός από το να καθόμαστε μπροστά στις οθόνες μας παρακολουθώντας τα νέα.

Bristo Square, μαζευόμαστε

Ένα πολύ καλό πανώ, γράφει: who's next? Fight back oppression

Κι ένα ελαφρώς άσχετο πανώ, γράφει: Our resistance is as transnational as their capital

Σημαίες

Περπατώντας στην George IV Bridge

Ζητώ συγνώμη για την κακή ποιότητα των φωτογραφιών, η μηχανούλα μου είναι καβουρδιστήρι και θέλει επειγόντως αντικατάσταση! :-)

Γκρουμφ!!!!

2008-11-25T16:00:00.001+02:00

Δεν πρόλαβα να αναρρώσω από το πρώτο κρύωμα, και ξαναρρώστησα! Γκρρρ... Με πονάει το κεφάλι μου, ο λαιμός μου, η μέση μου... Χθες βράδυ κρύωνα και κουκουλώθηκα στον καναπέ από τις 10. Με έπαιρνε ο ύπνος πάνω από το βιβλίο και έπρεπε να μεταφερθώ στο κρεβάτι από τις 11. Τραγικό! Σήμερα στο μάθημα είμασταν αρκετοί σαν πατημένες μύγες. Δεν άντεξα βέβαια να πάω στη βιβλιοθήκη μετά, μίλησα λίγο με τον καθηγητή για την εργασία μου και βουρ στο σπίτι. Αγχώνομαι κιόλας γιατί το deadline πλησιάζει απειλιτικά κι εγώ δεν έχω θέματα καλά καλά ακόμα. Ουφ! Θα τα καταφέρω, δεν υπάρχει θέμα, θα έχω σχεδόν 2 βδομάδες χωρίς μαθήματα και θα μπορώ να επικεντρωθώ στις εργασίες (θα δουλεύω γιατι δεν θα έχω τίποτα άλλο να κάνω και θα βαριέμαι τρελά). Αλλά τώρα αγχώνομαι κάπως.
Και μου τη δίνει το κρύο, το ότι νυχτώνει τόσο νωρίς (είναι 4 και ο ήλιος μόλις έδυσε), το ότι έχω δουλειά που βαριέμαι να κάνω, το ότι αναρωτιέμαι αν διάλεξα το σωστό μεταπτυχιακό και τι θα κάνω όταν το τελειώσω (ναι, με πιάνουν χαζά άγχη εκεί που δεν χρειάζεται). Γενικά ένα χάλι. Θα μου περάσει, απλά ήθελα λίγο να γκρινιάξω.

ΟΜΩΣ

Το περασμένο ΣΚ ήμουν στο Παρίσι. Πέρασα καταπληκτικά! Είχε ένα συνέδριο η μητέρα μου την Παρασκευή, οπότε είπαν να περάσουν το ΣΚ εκεί με τον πατέρα μου. Όταν μου το είπε στο τηλέφωνο μας ήρθε η φλασιά να πεταχτώ κι εγώ από το Εδιμβούργο να τους δω. Έτσι, η μανούλα μου έκλεισε εισιτήρια, άλλαξε το δωμάτιο σε τρίκλινο και πήγα. Είναι πανέμορφο, είναι υπέροχο, είναι τέλειο το Παρίσι!
Θα ακολουθήσουν αναλυτικά post με το τι είδα, έκανα, έφαγα κλπ, με πολλές φωτό!

A! Και χρόνια πολλά στις Κατερίνες! :-)

Το post που όλοι περιμένατε!

2008-11-16T15:52:00.000+02:00

Αγαπητό μου κοινό! Μεγάλο και πιστό μου κοινό! (λέμε τώρα) Η στιγμή που λαχταρούσατε έφτασε! Είμαι πλέον άξια του τίτλου του blog μου, καθώς απόλαυσα το ομώνυμο έδεσμα την περασμένη βδομάδα. Και ο Zlatko ήταν εδώ για να το απολαύσει μαζί μου και να είναι μάρτυρας της ιστορικής αυτής στιγμής. Αφού επισκεφθήκαμε από μουσεία μέχρι εμπορικά κέντρα, από νεκροταφεία μέχρι βοτανικούς κήπους και πολλά άλλα ωραία, προσπαθούσαμε να βρούμε κάπου για να δοκιμάσουμε το διαβολικό έδεσμα.

Τα δύο chippies που βρήκαμε ήταν κλειστά όταν πήγαμε, αλλά τη δεύτερη φορά μας έκατσε. Πήγαμε στο Cafe Piccante και παραγγείλαμε δύο τηγανιτά Mars.
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να μου αρέσει. Με τριγύριζε ένα κρύωμα εκείνες τις μέρες (που τώρα μου επιτέθηκε για τα καλά) και με αρρώσταινε κάπως η σκέψη του να το φάω. Κάτι σαν αρτηριοσκλήρωση σε συσκευασία τσέπης.
Ξεχνούσα όμως κάτι βασικό: το mars είναι σοκολάτα και καραμέλα, που όταν ζεσταίνονται συνήθως είναι νόστιμα.

Παραγγείλαμε τα mars μας λοιπόν, και κατέφτασαν μέσα σε πλαστικό σκεύος fast food.

Δεν ξέρω για σας, εμένα πάντως δεν μου φανηκε και πολύ ελκυστικό.
Κόβω δειλά δειλά ένα κομμάτι...

Φαίνεται καθαρά ο δισταγμός στο χέρι!

Όμως, αγαπητό κοινό, όμως δεν κιότεψα! Το δοκίμασα και ιδού η απόδειξη!

Zlatko μη γελάς!

Κι όμως, το ρημαδιασμένο μας άρεσε! Λιώνει μέσα η σοκολάτα και η καραμέλα, είναι ζεστό ζεστό και τραγανό το κουρκούτι... Δεν θα πω ότι τρελάθηκα, αλλά το προτιμώ έτσι από άψητο, δεν είμαι μεγάλη fan του mars έτσι κι αλλιώς.

Εδώ είναι που με απειλεί πως αν δεν γράψω post θα κάνει χαρακίρι με το πλαστικό μαχαίρι. :-Ρ

Κι όπως βλέπετε, είμασταν καλά παιδιά και το φάγαμε όοοοολο!

Είναι σατανικό σας λέω! Λες δεν γίνεται να το κάνουν αυτό, να τηγανίζουν σοκολάτες, ποιος το τρώει αυτό το πράμα, αν είναι δυνατόν κλπ κλπ. Κι όμως, το τρώνε κι είναι και καλό!

Πάντως σκεφτόμουν ότι θα ήταν ακόμα πιο ωραίο μέσα σε κρέπα...

ΥΓ. Ένας τυπάκος που γεύτηκε το ίδιο έδεσμα, στον ίδιο χώρο. Από κει βρήκαμε το Cafe Piccante και πήγαμε. Αστείο κείμενο και πιο ωραίες φωτό!

Sunsets from my window (1)

2008-11-04T20:16:00.000+02:00

Δεν είναι σημερινή φωτό, αλλά ήθελα εδώ και κάποιες μέρες να την ανεβάσω. Οι πολυκατοικίες είναι απέναντι στην πλατεία St. Patrick και το κτήριο πίσω δεξιά είναι το David Hume Tower. Από εκεί παίρνω internet, είμαι *τόσο* κοντά! (φτου, φτου να μην το ματιάσω)

*...a scenic world where the sunsets are all breathtaking...*

Halloween φωτορεπορτάζ!

2008-11-01T14:14:00.000+02:00

Μετά το χθεσινό post για το Halloween, βγήκα για κάτι δουλίτσες κι έβγαλα λίγες φωτογραφίες σχετικές με την ημέρα. Τις παραθέτω εδώ:

Κολοκύθες!!!

Βιτρίνα μαγαζιού κάτω από το σπίτι

Έξω από το Edinburgh Fabrics, μαγαζί με υφάσματα

Σκελετοί σε μαγαζί με στολές και είδη για πάρτυ

Halloween προϊόντα στο κατάστημα greggs. Ήταν μασκαρεμένες κι οι υπάλληλοι, αλλά αυτές δεν τις έβγαλα φωτό

Και τέλος, βιτρίνα του Oxfam

Έζησα κι ένα πολύ Halloween περιστατικό στο λεωφορείο. Καθόμουν στον όροφο, μπροστά μπροστά και δεν κατάλαβα και πολλά, αλλά κάποιος χτυπούσε ένα κουδούνι συνέχεια. Πώς κάνει το ding όταν πατάς το κουμπί για στάση; Έτσι. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Σε κάποια φάση ένας επιβάτης Σκωτσέζος σωστός εκνευρίστηκε και φώναζε, ακούγονταν χαχανητά από το πίσω μέρος του λεωφορείου, κόσμος γυρνούσε και κοιτούσε και επικρατούσε μια γενικότερη αναταραχή. Είχαμε κολλήσει λίγο στην κίνηση, ανεβαίνει κι ο οδηγός να δει τι γίνεται. Ρωτάει ποιός χτυπάει το κουδούνι, δεν πρέπει να πήρε απάντηση, και με ένα τρομέρο φλεγματικό-κυνικό-τι-έχουν-δει-τα-μάτια-μου ύφος αναφωνεί: "it must be ghosts then." Σκάει όλο το λεωφορείο στα γέλια και το κουδούνι χτυπάει κάνα δυο φορές ακόμα αραιά. Πρέπει να ήταν Poltergeist! :-P

Japan Day

2008-10-28T19:52:00.001+02:00

Τι έκανα το Σάββατο που ο καιρός λυσσομανούσε με αέρα και βροχή;

Πήγα στο event Japan Day, που οργάνωσε το Japanese Society του πανεπιστημίου. Παρότι λίγο ανοργάνωτη, η εκδήλωση ήταν αρκετά διασκεδαστική. Δεν σιχτίρισα το ότι βγήκα με τέτοιο καιρό, ούτε ανυπομονούσα να γυρίσω σπίτι μου να χουχουλιάσω. Οι φωτογραφίες θα δείξουν τι είδα/άκουσα/έμαθα/ένιωσα/γεύτηκα.

Αρχικά, origami!

κουτάκι σε σχήμα αστέρι

ψαράκι

Στη συνέχεια, γιαπωνέζικη καλλιγραφία:

τύποι γραμμάτων

η λέξη ζεν!

Μετά...

η κυριούλα μαθαίνει ατσούμπαλες ευρωπαίες πως να χορεύουν με γιαπωνέζικη χάρη!

τελετή τσαγιού

και τέλος sushi!

Αποφάσισα ότι τελικά δεν μου αρέσει το sushi. Πάντως είχε πλάκα το όλο πράγμα. Έπαιρνες πρόγραμμα που είχε τις αίθουσες και τις διαφορετικές εκδηλώσεις. Για κάθε εκδήλωση που πήγαινες, σου έβαζαν μια σφραγιδούλα στο πρόγραμμα. Μόλις μάζευες τρεις, μπορούσες να φας sushi!
Εκτός από το ότι δεν ξέραμε το κτήριο και χανόμασταν ψάχνοντας τις αίθουσες, αυτά που παρακολουθήσαμε και μάθαμε ήταν πολύ ενδιαφέροντα!

The Visitor

2008-10-27T18:19:00.001+02:00

Μου είχε κάτσει κάπως αυτή η ταινία. Δεν την ψήφισα. Δεν πολυήθελα να τη δω όταν την έβαλα το Σάββατο το βράδυ (είμαι σε γκρινιάρικο mood τις τελευταίες μέρες). Αλλά... το project Let's see a movie απεδείχθη πετυχημένο!

Χαίρομαι ιδιαίτερα που διαψεύστηκα! Η ταινία μου άρεσε πολύ, μου έφτιαξε το κέφι και με συγκίνησε, με έκανε να σκεφτώ, ικανοποίησε τον κοινωνιολόγο μέσα μου... Γενικά, πέρασα ένα ευχάριστο 2ωρο μαζί της, ό,τι χρειαζόμουν μετά από μια κουραστική μέρα.

Μην ξέροντας σχεδόν τίποτα για την ταινία, είχε περισσότερο ενδιαφέρον να δω πως ξεδιπλώνεται η πλοκή. Ξεκινάει περίεργα, με έναν μυστηριώδη, απόμακρο και δύσκολο χαρακτήρα. Στην αρχή δεν τον συμπαθείς. Προσπαθείς να καταλάβεις τι ζόρι τραβάει. Μετά όμως επέρχεται η αλλαγή, η επαφή με ανθρώπους πολύ διαφορετικούς από αυτόν, με διαφορετικά ζόρια. Και το (κινηματογραφικό) γλυκό αρχίζει να δένει.

Οι ηθοποιοί είναι πολύ καλοί, εκφραστικότατοι, η ιστορία συγκινητική και ανθρώπινη, χωρίς υπερβολικό μελόδραμα, όλα τυλιγμένα με υπέροχη μουσική που παίζει σημαντικό ρόλο στην ταινία. Είναι ίσως αυτό που φέρνει πιο κοντά τους πονεμένους και ανεμοδαρμένους ήρωες.

Μια πολύ καλή ταινία που αξίζει το χρόνο σας! :-)

Βαθμολογία: 3.5/5

Καταραμένος ανιχνευτής καπνού!!!!

2008-10-22T21:51:00.000+03:00

Είμαι στην κουζίνα και ψήνω το κατεψυγμένο TESCO μπιφτέκι μου.
*Μπιπ, μπιπ, μπιπ*
Αρχίζει.
*Μπιπ, μπιπ, μπιπ*

Καταραμένο μηχάνημα! Μου το κάνει συχνά αυτό, ειδικά αν μαγειρεύω κάτι σε τηγάνι που βγάζει πολύ καπνό. Πρέπει να έχω ανοιχτό τον εξαερισμό στο χωλ, κλειστή την πόρτα της κουζίνας (που δεν κλείνει και εντελώς) και ανοιχτό το παράθυρο της κουζίνας. Και βεβαίως μπαίνει κρύο!!!
Αν δεν ήμουν σε ξένο σπίτι μπορεί και να το έσπαγα το ρημάδι! Θέλω να του εγκαταστήσει κάποιος ένα κουμπί για να το καθησυχάζω. "Μαγειρεύω. Ηρέμησε. Δεν θα πάρει φωτια το σπίτι. ΣΚΑΣΕ!"

Τώρα για να ηρεμήσει έκλεισα το μάτι με το μισοψημένο μπιφτέκι, άνοιξα και τον εξαερισμό του μπάνιου, άνοιξα και το παράθυρο (όχι που θα τη γλίτωνα). Έβγαλα το τηγάνι έξω από το παράθυρο για να κρυώσει και περίμενα να σταματήσει για να τελειώσω με το ψήσιμο. Και έκανε ώρα για να σταματήσει να σκούζει! Θυμήθηκα εκείνο το επεισόδιο από τα Φιλαράκια που ο ανιχνευτής καπνού της Phoebe την κρατούσε ξύπνια και φοβάμαι ότι θα το πάθω κι εγώ. Κι αν δεν σταματήσει να τσιρίζει;

Αυτά παθαίνω που θέλω να είμαι οικονομική και να μαγειρεύω αντί να τρώω απ'έξω. Γκρρρ...

Μουστοκούλουρο!

2008-10-19T20:10:00.000+03:00

Τι θυμήθηκα σήμερα και μου έλειψε; Μουστοκούλουρο! Τι περίεργο... Και δεν έτρωγα συχνά. Μου αρέσουν, αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας. Αλλά τώρα άμα είχα θα τα τσάκιζα.
Έφαγα το μεσημέρι ένα bagel με κανέλλα και σταφίδες (δεν μ'αρέσουν οι σταφίδες, κατά λάθος τα πήρα) και η γεύση μου θύμησε αμυδρά το μουστοκούλουρο. Και επήλθε η ανάμνηση και η επιθυμία.

Τι σου κάνει η ξενιτιά...

Theatre Days

2008-10-18T00:29:00.004+03:00

Γεμάτες θέατρο οι τελευταίες μέρες. Δύο πολύ διαφορετικές παραστάσεις, σε πολύ διαφορετικά θέατρα, αλλά και οι δύο πολύ καλές!

Χθες ήταν το Accidental Death of an Anarchist του Dario Fo στο Bedlam Theatre, το θέατρο του Edinburgh University Theatre Company. Το κτήριο ήταν παλιά εκκλησία όπως φαίνεται και από τη φωτό

(flickr, A tea but no e)

Μικρό και τίγκα, καθώς ήταν η τελευταία παράσταση. Δεν είχα ξαναδεί έργο του Fo και το συγκεκριμένο είναι πολύ αστείο, καυστικό και εύστοχο. Για να μην πω πόσο μα πόσο επίκαιρο (κούνελε θα σου άρεσε πολύ, είμαι σίγουρη). Πήγα χωρίς να ξέρω πολλά και πέρασα πολύ όμορφα.
Εισιτήριο: 4 λίρες

Σήμερα το Something Wicked this Way Comes του Ray Bradbury στο Lyceum Theatre. Δείτε το trailer στη σελίδα του θεάτρου. Γι'αυτό το έργο ήμουν λίγο παραπάνω προετοιμασμένη καθώς έχω διαβάσει το βιβλίο, αλλά δεν περίμενα να είναι τόσο καλό! Μια παράσταση για παιδιά ουσιαστικά, αλλά η αίθουσα γεμάτη με μεγάλους που το καταευχαριστήθηκαν. Μαζί κι εμείς. Καθότι ήμασταν σε μεγάλο θέατρο, τα εφέ, οι φωτισμοί, η μουσική, τα κοστούμια κλπ ήταν καλύτερα, δίνοντας μια τέλεια ατμόσφαιρα στο έργο. Πλησιάζει και Halloween άλλωστε!
Εισιτήριο: 6 λίρες (φοιτητικό)

(flickr, Laura A)

Τα καλά του να είσαι φοιτητής σε μια τέτοια πόλη!

Το αποκορύφωμα που με ενθουσίασε στην παράσταση ήταν ότι τελείωσε με αυτό εδώ το τραγούδι των πολυαγαπημένων μου beirut:

Τι καλύτερο; :-)

Impressionism and Scotland

2008-10-12T23:25:00.002+03:00

(Crossposted to Biographix)

Κυριακή. Βαριέσαι. Έχεις διάβασμα. Θέλεις τη μαμά σου. Σε πιάνει απελπισία. Ξέρεις ότι κανονικά πρέπει να κάτσεις μέσα να διαβάσεις, αλλά δεν μπορείς. Έξω έχει καλό καιρό, λίγη συννεφιά, καλή θερμοκρασία. Σε φωνάζει για να βγεις και δεν θέλεις να χάσεις την ευκαιρία να δεις όλα αυτά τα έργα μαζεμένα.

Έτσι πήγα.

Στην έκθεση Impressionism and Scotland, στο National Gallery Complex.

Περπάτησα μέχρι εκεί, μια ωραιότατη βόλτα στο φθινοπωρινό απόγευμα του Εδιμβούργου. Φωτό έχω μόνο απ'έξω, μέσα δεν επίτρεπόταν και είχε και πολύ κόσμο.

Τα δύο κτήρια από το πλάι, καθώς περπατούσα προς αυτά

η καντίνα στο πλάι του κτηρίου. Βλέπετε το πανώ για την έκθεση ακριβώς από πάνω

Η Γκαλερί είναι επιβλητική, και απ'έξω, και από μέσα. Η έκθεση ήταν οργανωμένη και στημένη πολύ πετυχημένα, με σκοπό να δείξει τις επιρροές Σκωτζέζων καλλιτεχνών του 19ου και 20ου αιώνα από τους Γάλλους ιμπρεσιονιστές - κυρίως, αλλά όχι μόνο. Πανέμορφα έργα καλλιτεχνών του μεγέθους των Monet, Manet, Degas, Cézanne, Matisse, Renoir, Van Gogh, Gauguin, Whistler κ.α. παρέα με τους Σκωτζέζους Guthrie, Lavery (Glasgow Boys), Peploe, Cadell, Hunter, Fergusson (colourists), Henry, Crawhall, McTaggart κ.α.

Το έργο The Storm του William McTaggart, ήταν στην αρχή της έκθεσης

Poplars on the Epte, Claude Monet

A Seascape, Shipping by Moonlight, Claude Monet

Η έκθεση ήταν στημένη σε έξι αίθουσες, με τοίχους βαμμένους σε διάφορες αποχρώσεις του γαλάζιου. Πήγαινε κανείς από τη μία αίθουσα στην άλλη θαυμάζοντας τα έργα και διαβάζοντας κειμενάκια για τον ιμπρεσιονισμό και τους επιχειρηματίες που αγαπούσαν την τέχνη και που βοήθησαν τους ιμπρεσιονιστές να γίνουν γνωστοί στη Σκωτία και να επηρεάσουν τους ομοεθνείς τους καλλιτέχνες.

Παρότι είχε πολύ κόσμο (το φαινόμενο του τρέξτε-να-προλάβουμε-τελειώνει-σήμερα-η-έκθεση) δεν υπήρχε συνωστισμός. Τα φιλότεχνα πλήθη κάθονταν αρκετά μακριά από τους πίνακες για να βλέπουν όλοι και είχαν υπομονή. Βοηθούσαν και οι ευρύχωρες αίθουσες. Στις πιο μικρές γινόταν λίγο της κακομοίρας, αλλά πάλι με υπομονή και λίγο αναμονή, βλέπαμε όλα τα έργα.

Nocturne: Blue and Gold - Old Battersea Bridge του James McNeill Whistler

Olive Trees (Les Oliviers) του Vincent Van Gogh

(Η έκθεση είχε πάρα πολλά έργα, τα παραπάνω είναι λιγοστά και μη αντιπροσωπευτικά, απλά μου άρεσαν πολύ και ήθελα να τα συμπεριλάβω στο post)

Έκανα κι ένα ιδιαίτερα εκτονωτικό shopping therapy στο μαγαζάκι. Κατά βάθος ήθελα να το σηκώσω όλο, αλλά δεν το σήκωνε η τσέπη μου δυστυχώς. Χάρηκα ιδιαίτερα που δεν βαρέθηκα και πήγα, ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία αυτή η έκθεση. Καμία σχέση με
αυτές που έχουμε συνηθίσει back home.

Bonus photos:

Princes Street Gardens και στο βάθος το Scott Monument από το προαύλιο της Πινακοθήκης.

Princes Street Gardens και στο βάθος North Bridge.

Υ.Γ. Όταν γύρισα ήθελα ακόμα τη μαμά μου (λιγουλάκι) αλλά μετά το ξεπέρασα. :-)

Mojo

2008-10-12T02:22:00.000+03:00

Έχετε καταλάβει μάλλον ότι μου λείπει ο γάτος μου. Γυρίζοντας απόψε από σπίτι φίλων είδα έναν κούκλο ασπρόμαυρο γάτο σε έναν κήπο. Δεν με άφησε να τον πλησιάσω όμως. Ευτυχώς γιατί θα έμενα εκεί να ασχολούμαι μαζί του και θα έχανα το λεωφορείο. Ο γάτος αυτός έμοιαζε με το Mojo και σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα να πω την ιστορία του.

Όπως είχα πει, άργησα να μπω στο σπίτι μου και τις πρώτες μου 2 βδομάδες τις πέρασα σε ένα Bed & Breakfast. Εκεί συμπαθηθήκαμε με την σπιτονοικοκυρά και μιλούσαμε στο πρωινό (έμαθα όλη την ιστορία της ζωής της). Αυτή η οικογένεια έχει ένα γάτο, το Mojo. To δωμάτιο που έμενα ήταν παλιά το καθιστικό τους και ο γατούλης είχε συνηθίσει να έρχεται μέσα. Ακριβώς έξω από το παράθυρό μου ήταν και η πίσω πόρτα του σπιτιού τους και όποτε ήθελε να μπει, καθόταν απ'έξω και νιαούριζε μέχρι να τον βάλουν μέσα. Αν ήμουν εκεί κολλούσα στο παράθυρο να τον χαζέψω, ελπίζοντας ότι θα έρθει μέσα να με χαιρετήσει.
Μια μέρα περίμενα ένα γράμμα με courier κι έμεινα κλεισμένη όλη μέρα στο δωμάτιο. Είχα ανοιχτό παράθυρο και κάποια στιγμή τσουπ! Ο Mojo πήδηξε μέσα κι άρχισε να μου κάνει αγαπούλες. Τριβόταν πάνω μου, γουργούριζε, ήθελε χάδια... Σπάνια έχω δει τέτοια επίδειξη αγάπης από αιλουροειδές. Εμένα η καλύτερή μου φυσικά. Μετά ξαπλώθηκε στο κρεβάτι κι έριξε έναν ωραιότατο ύπνο, κάνοντάς μου παρέα.

Ο γάτος είναι άρχοντας του σπιτιού. Περιφέρεται στο σπίτι, ξαπλώνει όπου του καπνίσει, απαιτεί να μπει και να βγει όταν εκείνος θέλει. Και του κάνουν τα χατήρια γενικά, δεν είναι δύσκολο εφόσον είναι τόσο "γάτος" (δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω). Δεν έτυχε να ξαναέρθει μέσα στο δωμάτιο, κυρίως γιατί έλειπα κατά τη διάρκεια της μέρας, αλλά όποτε τον πετύχαινα του έκανα μερικά χάδια και έλεγα στη σπιτονοικοκυρά τι κούκλος που είναι.
Έμαθα και την ιστορία του: Ο Mojo είναι κυρίως γάτος της κόρης της σπιτονοικοκυράς. Όταν η μικρή έδινε εξετάσεις για να μπει στο πανεπιστήμιο στις αρχές του καλοκαιριού, χτύπησε αυτοκίνητο το γατούλη. Ήταν πολύ άσχημα και νόμιζαν ότι θα χρειαζόταν να του κάνουν ευθανασία. Όσο κρατούσαν οι εξετάσεις η σπιτονοικοκυρά δεν το επέτρεπε για να μην στεναχωρηθεί πολύ η κόρη της. Και όταν πια είπαν να τον φέρουν πίσω στο σπίτι, ο Mojo αναγεννήθηκε! Απλά του έλειπε ο χώρος του, μόλις γύρισε ανέκαμψε. Τώρα είναι λίγο σακάτης, σέρνει την ουρά του και περπατάει λίγο περίεργα, κατά τα άλλα όμως ζει και βασιλεύει και είναι γλυκύτατος.

Δεν θα μπορούσα να έχω καλύτερο καλωσόρισμα στο Εδιμβούργο! :-)

A day in the park...

2008-10-06T22:23:00.002+03:00

Μόλις πάει να ξεμυτίσει ήλιος, οι κάτοικοι του Εδιμβούργου δεν τον αφήνουν να πάει χαμένος. Δεν τον βλέπουν και πολύ συχνά άλλωστε. Βγαίνουν έξω να εκμεταλλευτούν τους ανοιχτούς χώρους και τα πάρκα τους. Προχθές ας πούμε ήταν μια τέτοια μέρα. Ηλιόλουστη και σχετικά ζεστή. Πηγαίνοντας προς τη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου πέτυχα μια θεατρική ομάδα να κάνει πρόβα έξω στο πλακόστρωτο. Όταν έχεις τέτοιο όμορφο "έξω" το χαίρεσαι στο έπακρο με τον ήλιο.

Την προηγούμενη βδομάδα λοιπόν είχε μια τέτοια μέρα και αποφασίσαμε να πάμε βόλτα. Το πιο κοντινό πάρκο ήταν οι κήποι που βρίσκονται κάτω από το κάστρο και από την μια πλευρά της Princes Street, απ'όπου παίρνουν και το όνομά τους, Princes Street Gardens. Χωρίζονται σε East και West από το σύμπλεγμα της Εθνικής Πινακοθήκης της Σκωτίας (National Gallery Complex). Δεν έχω μπει ακόμα, αλλά σκοπεύω να το κάνω σύντομα.

Εμείς βολτάραμε στο East Princes Street Gardens, το κομμάτι που έχει και το μνημείο του Sir Walter Scott. Οι Σκωτσέζοι τον αγαπούν πολύ, όπως δείχνει και το πανύψηλο, γοτθικού στυλ μνημείο που του έχτισαν για να στεγάσει το άγαλμά του. Μπορεί κανείς να ανέβει εκεί πάνω (287 σκαλιά) και λένε πως έχει εκπληκτική θέα.

Κάτσαμε σε ένα παγκάκι να φάμε, και μετά πήραμε παγωτό και περπατήσαμε. Καταπράσινο και ειδυλλιακό το πάρκο, γεμάτο κόσμο που: καθόταν στα παγκάκια, έβγαζε βόλτα παιδιά και σκυλιά, έπαιζε μπάλα, ξάπλωνε στο γρασίδι, έκανε ποδήλατο κλπ, κλπ.

Μια ωραία, ηλιόλουστη μέρα...

Bits and Pieces

2008-09-28T20:36:00.002+03:00

Μετακόμισα! Μπήκα στο διαμέρισμα επιτέλους! Πριν μια βδομάδα 4 άνθρωποι καθαρίζαμε (είναι λίγο μπιχλιάρα η σπιτονοικοκυρά) για να το φέρουμε στα ίσα του, κάναμε μερικές παρεμβάσεις (είναι και κακόγουστη) κ τώρα προσπαθώ να τακτοποιηθώ ήτοι να πάρω μερικά χρειαζούμενα για να γίνει σπίτι *μου* και να βάλω το πολυπόθητο internet. Αυτό αποδεικνύεται πιο περίπλοκο απ'ότι περίμενα. Πρέπει να βάλω γραμμή τηλεφώνου η οποία θα μου κοστίσει 125 λίρες, σύμφωνα με την ΒΤ. Την προηγούμενη βδομάδα γινόταν η έρευνα αγοράς, την επόμενη θα γίνουν οι απαραίτητες διαδικασίες.

Άρχισαν τα μαθήματα! Είμαι αρκετά ενθουσιασμένη με αυτά που επέλεξα και προβλέπεται πολλή αλλά και ενδιαφέρουσα δουλειά για το εξάμηνο. Για όσους έχουν ακόμα απορία για το ποιόν του μεταπτυχιακού μου: MSc in Science and Technology Studies. Τα μαθήματα που πήρα είναι Sociology of Scientific Knowledge, Social and Economic Perspectives on Technology, Internet Society and Economy. Κι επειδή είμαι και λίγο geek παρακολουθώ κι ένα ακόμα, History of Psychiatry. Οι καθηγητές είναι συμπαθέστατοι και πολύ εξυπηρετικοί, το πανεπιστήμιο γενικότερα πολύ καλό από πολλές απόψεις.

Το Εδιμβούργο συνεχίζει να είναι πανέμορφο και μας έχει χαρίσει αρκετά καλό καιρό για την εποχή, με λιακάδες και συννεφιές, χωρίς πολλή βροχή και χωρίς πολύ κρύο (αυτό σημαίνει θερμοκρασίες μέχρι 17 βαθμούς, στο τσακίρ κέφι και κάτω από τον ήλιο 20). Καθυστερημένο καλοκαίρι. Ως αποτέλεσμα κάνουμε αρκετές βόλτες και χαιρόμαστε την πόλη. Οι βόλτες στο East Princes Street Gardens και στο Blackford Hill σε ξεχωριστά δικά τους posts με φωτό. (Update: Το μάτιασα μάλλον. Σήμερα απότομος χειμώνας με κρύο, αέρα και βροχή. Welcome to Scotland!)

Προσπαθώ να ελέγχω τη νοσταλγία μου για το σπίτι και τους δικούς μου ανθρώπους πίσω στην Ελλάδα και ως ένα βαθμό το πετυχαίνω. Βοηθά και η παρουσία παρέας εδώ. Αλλά αυτό που μου λείπει πολύ είναι ο γάτος μου. Ζω με γατί από τα 7 μου και με κατοικίδιο γενικότερα από πιο μικρή. Είναι μεγάλη συντροφιά και μου λείπει. Δεν μπορώ να έχω κατοικίδιο στο διαμέρισμα και γενικά όταν βλέπω ζώο στο δρόμο χαζοχαίρομαι. Δεν έχει αδέσποτα στην πόλη, οπότε συνήθως είναι σκύλοι που τους βγάζουν βόλτα που βλέπω. Και συγκινούμαι - αν είναι δυνατόν! Παρότι δεν συμπαθώ τα σκυλιά όσο τις γάτες, και σκύλο να μου έδιναν τώρα θα τον έπαιρνα. Σκέφτηκα λοιπόν να ψάξω κάποιον οργανισμό που να βοηθά ζώα και να προσφέρω κάποιες ώρες εθελοντικής εργασίας για να έχω μια επαφή.Το ψάχνω ακόμα κι ελπίζω να βρω κάτι που να έχει άμεση επαφή με ζώα (κατά προτίμηση γάτες) και να μην με στείλουν σε charity shop να κάνω την ταμία. :-)

Ο Πιρανχάκος μουουου:

Το κάστρο

2008-09-17T13:28:00.017+03:00

(Καθυστέρησα και τα θέματα μαζεύονται! Αλλά σε λιγότερο από βδομάδα μπαίνω στο σπίτι κι ευελπιστώ σε γρήγορη απόκτηση σταθερού internet -πόσο μου έχει λείψει...)

Μέσα στο λεωφορείο μάθαμε ότι μπορούσαμε να κόψουμε εισιτήριο για το κάστρο, για να μην περιμένουμε στην ουρά. Τα εισιτήρια του λεωφορείου κρατάνε 24 ώρες, οπότε την επόμενη μέρα –Σάββατο- ξαναμπήκαμε σε ένα και κόψαμε εισιτήρια για το κάστρο. Ξανακούσαμε κάποια κομμάτια του, όμως ο κάθε ξεναγός εστιάζει σε άλλα πράγματα και δεν βαριέσαι. Μας άφησε στο Grassmarket, την κοντινότερη στάση για το κάστρο. Από κει βγήκαμε στο Royal Mile και πήραμε την ανηφόρα. Πάρα πολύς κόσμος κυκλοφορούσε στην περιοχή, το κάστρο μαζεύει γύρω στο 1 εκατομμύριο επισκέπτες το χρόνο. Απ’έξω ήταν ένας τύπος ντυμένος Braveheart που φωτογραφιζόταν με τον κόσμο γρυλίζοντας (η μανούλα ως σωστή τουρίστρια έσπευσε να τον φωτογραφίσει).

Δεν διαλέξαμε πολύ καλή μέρα για να πάμε γιατί φυσούσε και ψιλόβρεχε και πάνω στο κάστρο δεν μπορούσες να σταθείς εύκολα. Μπαίνοντας υπάρχει υποδοχή με οδηγούς και audio guides σε διάφορες γλώσσες -όχι ελληνικά- για τον κόσμο. Εμείς πήραμε έντυπο οδηγό. Σου δίνουν κι ένα φυλλάδιο με σχεδιάγραμμα του κάστρου για να δεις που είναι το καθετί και να κινηθείς ανάλογα. Θέλαμε οπωσδήποτε να δούμε το St. Margaret's Chapel, το παλαιότερο κτίσμα στο Εδιμβούργο, τα Honours of Scotland, τα στολίδια του στέμματος, το Great Hall. Δυστυχώς δεν μπορούσαμε να θαυμάσουμε τη θέα για πολλή ώρα λόγω του κρύου, οπότε περιοριστήκαμε στους εσωτερικούς χώρους.

Κυκλοφορούσαν διάφοροι με Σκωτσέζικες φορεσιές με τους οποίους φωτογραφιζόταν ο κόσμος και σε κάποια φάση εμφανίστηκε ένας με γκάιντα, στάθηκε σε ένα τείχος ατενίζοντας την πόλη κι έπαιξε για λίγη ώρα. Οι χώροι είναι πάρα πολύ προσεγμένοι, ο σχεδιασμός του πως θα μπεις, από πού θα περάσεις, τι θα δεις, τι θα ακούσεις, τι θα συγκρατήσεις εκπληκτικός. Στο χώρο μέχρι να φτάσεις να δεις το στέμμα και τα μπιχλιμπίδια του, περνάς από αίθουσες που σου εξηγούν την ιστορία των βασιλέων της Σκωτίας, με ζωγραφισμένους τοίχους, ομοιώματα ανθρώπων, ηχητικό σχολιασμό, οθόνες… Όταν φτάσεις τελικά στην αίθουσα με το στέμμα έχεις μάθει αρκετά πράγματα και το βλέπεις με άλλο μάτι. Υπάρχον αίθουσες από τα διαμερίσματα των βασιλέων όπως ακριβώς ήταν και είναι σαν να γυρνάς πίσω στο χρόνο.

Στο Great Hall, γίνεται κάτι σαν ζωντανή παρουσίαση της ζωής των στρατιωτών. Είναι 3 τύποι ντυμένοι παλιομοδίτικα και σου αφηγούνται τη ζωή τους, το πώς ζούσαν, τι έτρωγαν κλπ. Υπάρχει έκθεση για τους αιχμαλώτους πολέμου που φιλοξενούνταν στο κάστρο κατά καιρούς και μνημείο για τους Σκωτσέζους πεσόντες στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, πολύ επιβλητικό και μεγαλοπρεπές.

Γενικά μπορείς να φας όλη σου τη μέρα εκεί, κι αν είναι και καλή μέρα, δεν θα θες να φύγεις. Η θέα είναι υπέροχη! Βλέπεις όλη την πόλη και υπάρχει σχεδιάγραμμα που σου δείχνει τι ακριβώς βλέπεις. Για κάτι geeks σαν κι έμενα που μ’αρέσει η ιστορία είναι ό,τι πρέπει. Δεν τσιγκουνεύονται την πληροφορία. Αφού ήρθες και πλήρωσες θα πάρεις ό,τι καλύτερο έχουν να σου προσφέρουν. Γενικά υπάρχει τρελή προώθηση των μνημείων της Σκωτίας, ποντάρουν πολύ στον τουρισμό και προσπαθούν να αναδείξουν τη χώρα τους όσο το δυνατόν περισσότερο.

Δυστυχώς δεν έχουμε πολλές φωτογραφίες –στους εσωτερικούς χώρους δεν επιτρέπεται κιόλας- αλλά μάλλον θα ξανανέβω εκεί πάνω για να το ξαναδώ.

Περισσότερα για το κάστρο:
Wikipedia
Official website
Historic Scotland

Το Πανεπιστήμιο και η Πόλη

2008-09-10T19:45:00.012+03:00

Μόλις ηρεμήσαμε με το θέμα σπίτι, είπαμε να κάνουμε τους τουρίστες, να δούμε την πόλη. Αλλά πρώτα κάναμε μια βόλτα μέχρι το πανεπιστήμιο, να γραφτώ και να πληρώσουμε τα δίδακτρα. Πήραμε λοιπόν τη Nicolson street και στρίψαμε στην Chambers street όπου βρίσκεται το Old College μέσα στο οποίο είναι το registry (σαν να λέμε γραμματεία). Ένα πανέμορφο, επιβλητικό κτήριο που στεγάζει γραφεία του πανεπιστημίου και την Talbot Rice Gallery. Είναι ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο, με κτήρια γύρω γύρω και αίθριο στη μέση, σαν πλατεία.

Αφού κάναμε τις δουλειές μας εκεί, περπατήσαμε ως τη George Square, γύρω από την οποία υπάρχουν πολλά κτήρια του πανεπιστημίου. Ενθουσιάστηκα εκεί γιατί είναι μια κούκλα η πλατεία! Γύρω γύρω όμορφα, παλιά κτήρια και στη μέση ολόκληρο πάρκο! Ήταν η ώρα του lunch κι όπως περπατούσαμε στο πάρκο της George Square, κόσμος καθόταν στα παγκάκια (δεν έβρεχε), τρώγοντας και διαβάζοντας. Στη μέση του πάρκου υπάρχει ο λαβύρινθος, σχέδιο αντεγραμμένο από έναν καθεδρικό ναό στη Γαλλία. Μπαίνοντας και περπατώντας εκεί μπορείς να σκεφτείς, να χαλαρώσεις, να διαλογιστείς. Σκέφτομαι ότι πολλοί αγχωμένοι φοιτητές θα πρέπει να τον περπάτησαν μήπως τους έρθουν ιδέες κι ότι ίσως το κάνω κι εγώ σύντομα. Τον περπάτησα βέβαια, έφτασα και στη μέση! Να η απόδειξη!

Μετά φάγαμε στην pub Doctor's. Όπως μάθαμε μετά, είναι ιστορική γιατί εκεί έτρωγαν οι φοιτητές της ιατρικής κι όταν ο ιδιοκτήτης προσπάθησε να της αλλάξει όνομα, ο κόσμος δεν τον άφησε. Φάγαμε fish and chips, ωραίο ήταν! Από είδε η μαμά μου ένα λεωφορείο να περνάει, από αυτά που κάνουν το γύρο της πόλης με ξενάγηση. Ρωτήσαμε που είναι η κοντινότερη στάση και πήγαμε ως εκεί, στο Grassmarket. Εκεί βρήκα κι ένα βιβλιοπωλείο με βιβλία SF & fantasy που θα επισκεφθώ ξανά σίγουρα, transreal το λέγανε. Το λεωφορείο πέρασε, μπήκαμε κι αρχίσαμε το tour. Με μια συμπαθέστατη νεαρή κοπέλα που μας έλεγε διάφορες λεπτομέρειες για αυτά που βλέπαμε με πολύ χιούμορ, περάσαμε από διάφορα ιστορικά σημεία της πόλης και μάθαμε για αυτά...

Το Grassmarket, Doctor’s pub, George Herriot School, Parliament Building, Holyrood Palace, Arthur’s Seat, Old Town, New Town, Castle, Sir Walter Scott monument, the mound κι άλλα πολλά, κάθε ένα με την ξεχωριστή του ιστορία. Έχει τόσα πράγματα να δεις και να μάθεις εδώ... Και οι άνθρωποι είναι τόσο περήφανοι για την πόλη και την ιστορία τους που τα αναδεικνύουν με κάθε ευκαιρία. Το παλιό δένει με το καινούργιο τόσο πετυχημένα, η ατμόσφαιρα της πόλης όταν την περπατάς είναι απίστευτη. Επίσης είναι γεμάτη πάρκα και κήπους και πράσινο. Είναι καταπληκτικό! Από παντού πράσινο, προσεγμένοι κήποι με λουλούδια, πάρκα με τεράστια δέντρα, ανοιχτοί χώροι για να περπατήσει κανείς, πλατιά πεζοδρόμια... Μόνο το Holyrood Park είναι το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης κι αν δει κανείς το χάρτη του Εδιμβούργου, είναι γεμάτος πάρκα!

Για κάποιον σαν εμένα που έρχομαι από την Αθήνα και που δεν έχω ταξιδέψει πολύ, η εμπειρία του να έρχομαι σε επαφή για πρώτη φορά με μια τέτοια όμορφη πόλη ήταν συγκλονιστική. Παρόλο το άγχος και το τρέξιμο, περπατούσαμε στην πόλη και χαζοχαιρόμουν. Πεντακάθαρη, διατηρημένη και όμορφη, ανυπομονώ να την εξερευνήσω και να την ανακαλύψω. Αξίζει να την επισκεφθεί κανείς και μπορώ να πω ότι αν οι πρώτες εντυπώσεις μετράνε καθόλου, είμαι κατενθουσιασμένη που θα ζήσω εδώ τουλάχιστον για ένα χρόνο. Υπάρχουν ακόμα πολλά που θα μπορούσα να γράφω γι'αυτή την πόλη, αλλά θα το πάρω χαλαρά. Στο επόμενο επεισόδιο: Το Κάστρο!

Άφιξη και house hunting!

2008-09-09T16:04:00.005+03:00

Φτάσαμε με τη μαμά νύχτα. Μετεωρολογικό σοκ! Όταν φεύγεις από μια χώρα με ζέστη και ήλιο και φτάνεις σε μια άλλη με κρύο και βροχή, είναι λίγο ακραίο. Πήραμε ταξί για το ξενοδοχείο και όσο το περιμέναμε, ο Σκωτσέζος υπάλληλος του αεροδρομίου που το κάλεσε μας δούλευε (“nice weather, eh?”). Το ξενοδοχείο ωραίο, ντιζαϊνάτο, στο κέντρο της πόλης.

Τετάρτη πρωί, ξεκινάμε. Είχα κλείσει κάποια ραντεβού να δούμε σπίτια από το τηλέφωνο και είχαμε ένα υποτυπώδες πρόγραμμα. Πριν πάμε στο πρώτο περνάμε από την τράπεζα (η μόνη διεθνής τράπεζα που υπάρχει εδώ είναι η HSBC). Ο –συμπαθέστατος κατά τα άλλα- υπάλληλος μας ενημέρωσε ότι για να ανοίξεις λογαριασμό σε Βρετανική τράπεζα πρέπει να είσαι κάτοικος Ηνωμένου Βασιλείου, δηλαδή να έχεις διεύθυνση. Ουπς! Δεν είχα ακόμα, προφανώς. Βγαίνοντας από την τράπεζα πέφτει τηλέφωνο για να μου ακυρώσουν ένα ραντεβού που είχα την επόμενη μέρα για σπίτι ("It has been taken"). Ουφ! Ξεκινάμε να δούμε το πρώτο σπίτι. Συμπαθέστατο, μόνο που ήταν λίγο απομονωμένο από τον κεντρικό δρόμο και επίσης, όπως μας είπε ο μεσίτης, δεν δέχονται students. ΟΚ, πάμε παρακάτω.

Είχαμε αρκετά μεγάλο κενό από το ένα ραντεβού στο άλλο και κάτσαμε να βρούμε και τίποτα άλλο να κλείσουμε. Επήλθε ένα ωραιότατο άγχος γιατί η προετοιμασία που είχα κάνει η πτωχή, αφελής και αισιόδοξη δεν ήταν αρκετή με καμία κυβέρνηση. Κλείσαμε μερικά ακόμα ραντεβού και πήγαμε στο δεύτερο σπίτι. Επίσης συμπαθέστατο, μόνο που είναι ψιλομακριά από το πανεπιστήμιο. Όμως, πάνω σε κεντρικό δρόμο με συχνά λεωφορεία. Το νοίκι εντάξει για 2, αλλά η δεύτερη κρεβατοκάμαρα εντελώς παιδικού μεγέθους. Έψαχνα για σπίτια με 2 κρεβατοκάμαρες για συγκατοίκηση. Αυτό ήταν αρκετά καλό από διάφορες απόψεις. Και δεν ήθελαν όλα αυτά που θέλουν οι μεσίτες (εγγυητές, συστάσεις, κλπ.) Μας άρεσε, λέμε να το κρατήσουμε στα υπόψην αν δεν βρεθεί κάτι άλλο. Η μεσίτρια μας λέει ότι είχε έρθει προηγουμένως και ο συνάδελφός της και το είχε δείξει. Δεν είχαν μιλήσει και δεν ήξερε αν το είχε κλείσει κάποιος. Αν όχι, θα μας το κρατούσε. Να την πάρουμε τηλέφωνο αργότερα. ΟΚ.

Φεύγοντας από κει κι ενώ κοιτούσαμε την περιοχή, πέφτει τηλέφωνο ότι το δάνειο της συγκατοίκου δεν εγκρίθηκε και δεν έρχεται. Αμάν! Να κοιτάξω δηλαδή για να μείνω μόνη μου. Εκεί έγινε χαμός. Μας είπε και η μεσίτρια του ωραίου σπιτακίου ότι δόθηκε. Ακυρώνουμε ραντεβού, προσπαθούμε να κλείσουμε άλλα πριν κλείσουν τα μεσιτικά και βρισκόμαστε με ένα πρόγραμμα να δούμε 5 σπίτια την επόμενη μέρα, Πέμπτη. Έχω πάθει φρίκη, άγχος και απελπισία ότι δεν θα βρω τίποτα (ναι, είμαι λίγο υπερβολική καμιά φορά). Αλλά μετά από λίγη ώρα ηρεμώ και μου έρχονται ιδέες. Ευτυχώς είναι η μαμά μου εκεί και οργανωνόμαστε. Αρχίζουμε να κοιτάμε και για ενοικιάσεις δωματίων σε σπίτια. Στέλνουμε email, παίρνουμε τηλέφωνα και η αισιοδοξία τρυπώνει ξανά. Βρίσκουμε έναν κυριούλη με ένα διαμέρισμα που το νοικιάζει σε φοιτητές, έχει 2 αγόρια μέσα κι ένα κορίτσι, ψάχνει για ένα ακόμα κορίτσι. Κλείνουμε να το δούμε το Σάββατο, και υπάρχει ως καβάντζα σε περίπτωση που δεν βρούμε κάτι άλλο (έχει κι αυτό τα μειονεκτήματά του). Πιο ήρεμες και συγκροτημένες (εγώ δηλαδή, η μαμά είχε ένα control) τρώμε το βράδυ και κοιμόμαστε.

Πέμπτη: Ξεκινάμε το πρωί, βλέπουμε το πρώτο. Λίγο υποβαθμισμένη περιοχή, ισόγειο στούντιο με κρεβατοκάμαρα, ηλεκτρική θέρμανση (όχι καλό), αλλά έχει κοντά μαγαζιά, κεντρικό δρόμο, λεωφορεία. Εκεί μπαίνει και δεύτερος άνθρωπος, αν μετατρέψουμε το σαλόνι σε κρεβατοκάμαρα. Μετά από αυτό πέφτει τηλέφωνο ότι η συγκάτοικος έρχεται τελικά, μήπως μπορέσει να δουλέψει και να μαζέψει λεφτά στο Εδιμβούργο αντί στην Αθήνα. Ωχ πάλι! Μα αποφασίστε τι θέλετε να κάνετε! Δεν μπορούσαμε να ξαναλλάξουμε ολόκληρο πρόγραμμα και να ψάχνουμε πάλι για σπίτια με 2 κρεβατοκάμαρες. Είχα αγχωθεί και ότι όσο περνάνε οι μέρες τόσο πιο δύσκολα θα βρίσκω και ότι πρέπει να βρω κάτι που να μπορώ να το υποστηρίξω και μόνη μου, αν η συγκάτοικος δεν καταφέρει να μείνει. Οπότε συνεχίζουμε.

Το δεύτερο ραντεβού της ημέρας είναι σε τέλεια τοποθεσία, δίπλα στο πανεπιστήμιο. Ξεκινάμε να πάμε εκεί, 4, St. Patrick Square. Βρίσκουμε τη St. Patrick Square, αλλά πουθενά το νούμερο 4. Κάνουμε βόλτες στην περιοχή μισή ώρα, ρωτάμε σε μαγαζιά και περαστικούς, κανείς δεν ξέρει. Παίρνουμε τηλέφωνο το μεσιτικό, δεν μπορούν να μας βοηθήσουν, μας λένε άλλ'αντ'άλλων. Τρελαινόμαστε. Βρίσκουμε ένα σπίτι με 4 στην πόρτα, καθόμαστε από κάτω. Μας λένε ότι ξανάρχεται η κοπέλα και να την περιμένουμε. Δεν έρχεται, είμαστε σε λάθος σπίτι. Βρίσκουμε επιτέλους το σωστό, δεν είχε νούμερο στην πόρτα! Εμφανίζεται και μια Ινδή που είχε ραντεβού την ίδια ώρα με μας και που επίσης δεν το έβρισκε. Τηλεφωνώ στο μεσιτικό, τους λέω ότι το βρήκαμε και ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΥΜΕΡΟ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ! Να είχατε τσεκάρει τη διεύθυνση πριν έρθετε μου λέει. Θέλω να τη βαρέσω εκείνη την ώρα. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι; Ρωτάω. Θα πρέπει να ξανακλείσετε ραντεβού και το νωρίτερο είναι την Τρίτη. Ω, ρε π*****!

Πολύ απογοητευμένες ξεκινάμε για το επόμενο ραντεβού. Το σπίτι είναι μια μαλακία και μισή και μας ζητάνε της Παναγιάς τα μάτια. Άκυρο. Γυρνάμε στο ξενοδοχείο να φάμε και εκεί η μαμά (never take no for an answer) παίρνει πάλι το μεσιτικό και τους κάνει λίγο φασαρία και δέχονται να μας αφήσουν να το δούμε με τη σπιτονοικοκυρά στις 5 το απόγευμα (!!!). Ξεκινάμε να δούμε ένα άλλο στις 4, ωραιότατο διαμέρισμα, αλλά πολύ ακριβό για να το υποστηρίξω μόνη μου και θα μπορούσαμε να μπούμε στις 29/9: πολύ αργά...

Και ξαναπάμε στο St. Patrick Square. Αυτή τη φορά πιο νωρίς, καθόμαστε σε ένα παγκάκι απέναντι από την πόρτα και περιμένουμε. Κατεβαίνει η σπιτονοικοκυρά, γνωριζόμαστε, μας ανεβάζει πάνω. Το στούντιο είναι στον τρίτο, γλυκύτατο και φωτεινό, μας αρέσει. Μειονεκτήματα: ηλεκτρική θέρμανση, διαθέσιμο στις 22/9 και μόνο για 6 μήνες. Η σπιτονοικοκυρά είναι καλλιτέχνις που ζει τα καλοκαίρια στο Εδιμβούργο και τους χειμώνες κατεβαίνει στο Λονδίνο. Αυτό σημαίνει ότι από Φεβρουάριο-Μάρτιο θα πρέπει να ξαναρχίσω ψάξιμο. Αλλά είναι τόσο καλό το σπιτάκι που αξίζει. Κατευθείαν πάμε στο μεσιτικό να τους προλάβουμε πριν κλείσουν. Μπαίνει η μαμά μου εγγυήτρια, συμπληρώνουμε αιτήσεις, δίνουμε κάποια χρήματα για να βγει το σπίτι από την αγορά, συζητάμε λίγο πρακτικά θέματα και φεύγουμε. Έτσι βρήκα σπίτι! Και πάλι καλά, θα μπορούσα να ψάχνω ακόμα.

Μένει τώρα να τσεκάρουν τα στοιχεία στις αιτήσεις (δεν με έχουν πάρει τηλέφωνο ακόμα, οπότε αυτό είναι καλό) και να πάω στις 22/9 να υπογράψουμε τα χαρτιά, να δώσω το πρώτο νοίκι και προκαταβολή και να μπω. Μέχρι τότε μένω σε Bed & Breakfast.

Stay tuned!

Edinburgh Calling!

2008-09-09T16:00:00.003+03:00

Έφτασα με το καλό στο Εδιμβούργο και τώρα είμαι χωρίς ίντερνετ σε ένα Bed & Breakfast. Χρησιμοποιώ το wi-fi από διάφορα καφέ για να μπαίνω και θα κάνω μια σειρά posts για τις μέρες μου εδώ. Επειδή είναι πολλά, προσπάθησα να τα σπάσω θεματικά. Πρώτο επεισόδιο: Άφιξη και house hunting!

Χωράει ο γάτος στη βαλίτσα;

2008-09-01T20:12:00.008+03:00

Και άλλα ερωτήματα πριν τη μεγάλη αναχώρηση. Φεύγω αύριο το απόγευμα με τη μάνα. Έχω ήδη τιγκάρει μία βαλίτσα και γεμίζω και τη δεύτερη. Δεν ξέρω τι να πάρω και τι ν'αφήσω. Ευτυχώς θα μου στείλουν και πολλά οι δικοί μου αφού εγκατασταθώ. Οπότε τώρα τα βασικά: ρούχα, παπούτσια, αξεσουάρ, βιβλία κλπ... Το γάτο δυστυχώς θα τον αφήσω πίσω.

Σήμερα το πρωί είχα και την πρώτη μου τηλεφωνική επαφή με Σκωτία, που έπαιρνα διάφορα μεσιτικά γραφεία για να κανονίσω ραντεβού να δούμε σπίτια. Πολύ γέλιο! Μίλησα κυρίως με γυναίκες, τις ψιλοκατάλαβαινα αν και με λίγη χρονοκαθυστέρηση. Μιλάνε και γρήγορα... Σαν να μιλάς με την Kelly MacDonald στο τηλέφωνο. Έκλεισα ραντεβού να δούμε 4 σπίτια και είναι κι ένα που φτιάχνεται και μου είπαν end of the week. Μίλησα και με έναν τυπάκο (ο μοναδικός άντρας) τον οποίο δεν τον καταλάβαινα πολύ καλά. Χρειάστηκε 2-3 φορές να μιλήσει αργά και καθαρά για να καταφέρω να σημειώσω αυτά που μου έλεγε. Σωστός μεσίτης αυτός! Πήρα για ένα σπίτι το οποίο δεν υπήρχε, αλλά αμέσως με ρώτησε αν θέλω κάτι τέτοιο και είχε να μου προσφέρει ένα (αμφιβόλου ποιότητος, αλλά νταξ). Έκλεισα ραντεβού, αλλά δεν ξέρω αν θα πάμε τελικά, γιατί ξέχασα να ρωτήσω αν είναι επιπλωμένο. Οπότε θα ξανατηλεφωνήσω να ρωτήσω. Αν δεν είναι, άκυρο το ραντεβού.

Αυτά τα σημερινά. Αγχώνομαι κάπως αλλά το ελέγχω. Είχε πλάκα το σημερινό με τα τηλεφωνήματα, ήταν γλυκούλες οι κοπέλες και ευγενέστατες, όπως και ο τυπάκος. Για να δούμε τι θα δούμε... Ελπίζω να βρούμε σπίτι χωρίς να ταλαιπωρηθούμε πολύ.

Πάμε πάλι...

2008-08-28T02:26:00.005+03:00

Η προηγούμενη απόπειρά μου για blog ήταν αρκετά έως πολύ αποτυχημένη. Είμαι λίγο τεμπέλα, λίγο αναβλητική, λίγο ξεχασιάρα. Για να δούμε πώς θα πάει τώρα.
Ο λόγος που το ξαναπροσπαθώ είναι ότι φεύγω σε λιγότερο από μια βδομάδα για τα εξωτερικά - συγκεκριμένα για το Εδιμβούργο - για μεταπτυχιακό. Τα συναισθήματά μου είναι ανάμεικτα, από τη μια προσδοκία και ενθουσιασμός για αυτά που θα βρω εκεί, από την άλλη μελαγχολία για αυτά που αφήνω πίσω, συν μπόλικο μπόλικο άγχος. Το blog αυτό θα είναι ο χώρος που θα γράφω τις περιπέτειές μου στην ξενιτιά και όχι μόνο. Όποιος ενδιαφέρεται είναι ευπρόσδεκτος να περάσει, να διαβάσει, να σχολιάσει. Κερνάω τσάι και cookies. Και τηγανητό mars βεβαίως! (η επεξήγηση για αυτό σε επόμενο post)

Καλή μου αρχή (ξανά) λοιπόν κι ελπίζω αυτό να πάει καλύτερα από το προηγούμενο.
Α! Κι αν δεν γράφω να με σκουντάτε!